Falling for my Billionaire Agent

chapter 20

ISMAEL POV

Hindi ako huminga nang maluwag kahit ilang sandali nang nagpatuloy ang sasakyan. Ang dalawang sasakyan sa likod namin ay hindi simpleng tailing. Malinaw ang pattern—trapping us sa masikip na kalsada sa kagubatan. Alam kong oras na para humakbang.

“Positions,” utos ko sa loob ng sasakyan. Ang assassin ay kumilos agad, reflexes sharp. Si Icey, sa kabila ng pagkabigla, tumayo rin, matatag, at tinitingnan ako sa mata—walang takot, kahit alam kong mas delikado siya kaysa dati.

Tumigil ang sasakyan sa gilid ng kalsada. Ipinakita ng mga ilaw ng sasakyan sa likod ang dalawang umano’y kalaban. Hindi nila alam, pero bawat galaw nila ay sinusukat namin.

“Listen,” bulong ko kay Icey. “Huwag kang lalayo. Sundin mo lang ang gagawin natin. Tatlo tayo—ako sa unahan, ikaw sa gitna, siya sa likod. Mag-cover kayo.”

Tumango siya. Malinaw ang determinasyon sa mga mata niya.

Nag-abot ang assassin ng maliit na armas, medyo nag-ngisi. “Ready?”

“Always,” sagot ko, hawak na ang baril ko.

Nilabas namin ang mga armas, at sa sandaling iyon, huminto ang mundo sa paligid ko. Ang kagubatan, ang malamig na simoy ng hangin, ang tensyon sa bawat katawan namin—lahat ay nag-converge sa isang matinding sandali bago ang digmaan.

Ambush

Biglang nag-shoot ang mga kalaban. Putok. Sparks mula sa metal. Tumalon ako sa gilid, pinaprotektahan si Icey, at agad siyang sumunod sa direksyon ko. Ang assassin, malinaw na sanay sa ganitong sitwasyon, ay gumalaw nang parang bayani sa pelikula—balanse, mabilis, walang emosyon sa mukha, pero bawat galaw niya ay may purpose.

“Icey! Left side!” sigaw ko, habang pinapakita sa kanya ang daan papalayo sa linya ng putok. Tumalon siya, at tumama sa lupa nang maayos—hindi naiipit, hindi nasaktan. Malakas ang reflex niya kahit hindi ko inakala.

Ang una naming kalaban ay isang lalaki na may mabigat na armas. Tinarget ko siya, pero hindi ko gusto na basta patayin ang tao—gusto kong sirain ang armas at kontrolin ang sitwasyon. Tumira siya ng sunod-sunod, pero nakatago kami sa mga puno at sa sasakyan.

“Cover me!” sigaw ko sa assassin. Gumalaw siya, mabilis, at pinutol ang linya ng bala gamit ang kanyang body shield. Napatingin ako sa kanya—malamig, at sa kabila ng dati naming relasyon, walang tiwala ang nagkukulang. Ngunit ngayon, kaalyado siya.

Close Combat

Isang lalaki ang tumalon mula sa gilid, dala ang kutsilyo. Tumalon si Icey sa harap ko, gamit ang kanyang kamay para itaboy ang kalaban, hindi natatakot sa supling ng kaguluhan. Ang reflex niya ay parang sanay sa pagdepensa. Pinagtataka ko ang lakas at bilis niya.

“Watch your flank!” sigaw ng assassin. May dalawa pang paparating, pero alam namin ang terrain. Gumamit ako ng cover fire, sabay abot sa Icey, sabay takas sa kaliwa. Ang bawat galaw namin ay choreographed—hindi namin ito sinasadyang natutunan, kundi instinct na nabuo sa survival.

Tumayo ang tatlo naming kalaban sa harap namin. Isa na lang ang natira. Tumayo rin ako, at sabay kami ni Icey at ng assassin ay umatake.

“Now!” sigaw ko.

Ang assassin, mabilis, nag-slide sa gilid at tinamaan ang unang kalaban sa binti, hindi patay pero hindi makagalaw. Tumalon ako sa harap, gamit ang baril para takutin ang susunod. Ang Icey, sa kabilang banda, ay kumilos na parang may sariling choreography—pumukpok sa kamay ng kalaban, at gamit ang kanyang lakas, napaluhod niya ito.

Hindi ko maintindihan kung paano siya nakakalaban nang ganito, ngunit ramdam ko ang tiwala na biglang sumulpot sa pagitan namin.

Strategic Moves

“Cover left!” utos ko sa assassin. Tumayo siya sa gilid, tinamaan ang isa pang kalaban sa braso. Huminga ako nang malalim at tiningnan si Icey. “Focus sa gitna! Huwag kang matakot!”

Tumutok siya sa kalaban sa harap niya, gamit ang baril sa pinaka-critical na spot, at sa wakas, napaluhod ang lalaki. Tumalima ang puso ko sa tindi ng adrenaline.

Nakatingin ako sa assassin. Ang dating ex ko, na dati ay parang kalaban, ngayon ay bahagi ng tactical na plano namin. Walang salitang paliguy-ligoy. Ang bawat galaw niya ay calculated. Ang bawat galaw ko, calculated. At ang Icey—na dati ay parang inosenteng babae lang—ay nagiging lethal.

Isa pang kalaban ang naglayo, nagtatakbo papunta sa amin. Pinaputukan ko, pero alam kong may mangyayari pa. Tumalon si Icey at gamit ang environment, tinanggal ang kalaban mula sa linya ng pananaw. Napatingin ako sa kanya at nakangiti nang bahagya. Malakas, matatag, at hindi makukuntento sa pagiging tagabantay lang.

Critical Moment

Biglang tumiklop ang isang kalaban mula sa likod, may dalang panghuli na bomba. Agad akong kumilos, sinalo ang Icey sa likod ko. Ang assassin, mabilis, kumawala sa akin at tinira ang bomba sa lupa bago ito sumabog. Sparks everywhere. Ang lupa ay nag-alon sa putik at bato.

“Are you crazy?” sigaw ko, hawak pa rin si Icey.

“Relax,” sagot niya, ngumingisi kahit alam kong delikado. “You wanted teamwork. We got it.”

Napatingin ako sa kanya, at sa sandaling iyon, ramdam ko ang bonding na hindi ko akalain—tatlo kami, isang team, buhay at kamatayan ay nakatali sa bawat galaw.

Aftermath of the Fight

Tumayo kami, huminga nang malalim, at tiningnan ang paligid. Tatlong kalaban, neutralized, ngunit alam namin: ito lang ay simula. Ang kagubatan ay tahimik, ngunit ramdam namin ang ibang banta na papalapit.

“Huwag tayong magpakasiguro,” bulong ko. “Tatlong kalaban lang ito. Marami pa ang nagbabantay.”

Tumango ang assassin. “Agreed. But Icey… not bad. You survived your first fight.”

Huminga si Icey, nakangiti nang bahagya. “First? Gusto kong malaman kung ano ang susunod. At gusto kong kasama ko kayo.”

Napangisi ako. “Then stick close.”

At sa gitna ng kaguluhan, ng adrenaline at takot, alam ko: kahit sino ang susunod na kalaban, handa kaming tatlo—Ismael, Icey, at ang assassin—na harapin ang anumang panganib. At para sa unang pagkakataon, ramdam ko: hindi lang ito trabaho. Ito ay proteksyon. Ito ay laban. At ito ay tiwala.