chapter 21
1032 Words
Regroup and Resolve
ISMAEL POV
Ang katahimikan pagkatapos ng laban ay nakakatakot. Tahimik ang paligid, tanging hangin at malalayong huni ng kagubatan ang naririnig namin. Ang tatlo naming grupo—ako, Icey, at ang assassin—ay nakaupo sa mga bato at bumabawi ng hininga.
Tumitig ako sa paligid, sinisiyasat ang bawat galos, bawat posibleng bakas ng kalaban. Kahit matapos ang ambush, alam kong may mas malalaking panganib pa. May mga grupo sa labas ng radar namin, naghihintay sa tamang pagkakataon.
“Are you okay? ” tanong ng assassin, nakatingin kay Icey.
Huminga si Icey nang malalim at tumango. “Yeah… thanks. Pareho kayong life-savers.”
Napatingin ako sa kanya. Ang mga mata niya ay puno ng halo ng takot, galit, at determinasyon. Hindi siya simpleng babae na kailangan kong protektahan—hindi na. Siya ay partner, kasama sa laban, at sa dami ng nangyari, ramdam ko na mas lalo siyang naging matatag.
Tumayo ako, nag-stretch ng braso at katawan. “We need to move. Hindi tayo ligtas dito, at malamang babalik ang iba pang kalaban.”
“I agree,” sabi ng assassin. “Pero kailangan muna natin mag-assess. Supplies, weapons, injuries.”
--—
Bumalik kami sa sasakyan, at nagsimula kaming suriin ang kagamitan. Ang baril ko ay bahagyang may gasgas, pero gumagana pa rin. Si Icey, kahit nagulat sa laban, ay walang malubhang sugat. Ang assassin, flawless sa execution, ay nag-check ng kanilang ammo at weaponry.
Habang ginagawa namin ang assessment, nakaramdam ako ng bigat sa dibdib—ang responsibilidad ay nakapatong sa akin. Hindi lang buhay ko ang nasa kamay ko; buhay ni Icey at ng assassin ay nakatali rin sa desisyon ko.
“Ismael,” bulong ni Icey habang hawak ang braso ko, “hindi kita huhusgahan sa choices mo… pero kailangan mong sabihin sa akin ang plano."
Tumigil ako sandali. Alam kong tama siya. Hindi pwedeng puro control lang at utos. Kailangan niyang malaman kahit kaunti kung paano kami makakaligtas.
“Next target natin ay hindi simpleng kalaban,” paliwanag ko. “May rogue faction pa sa labas. Hindi sila aligned sa ama mo, hindi rin sa ibang grupo. Layunin nilang… well, hindi lang bayad sa dugo—gusto nilang patunayan na may puwesto sila sa mundo namin.”
Tumango siya. “Kaya kailangan nating maging tatlo. Lahat ng galaw natin ay magkakaugnay. Right? ”
“Right,” sagot ko.
---
Sa loob ng sasakyan, habang nagmamapa kami ng ruta, ramdam ko ang tensyon sa pagitan namin. Hindi ito romantic tension—hindi ngayon. Ito ay focus, trust, at anticipation ng panganib.
“Sa ganitong sitwasyon,” sabi ng assassin, “ang pinakamalaking advantage natin ay ang pagkakakilala natin sa isa’t isa. Kayo, Ismael, and Icey, matagal na ba kayong magkakilala? ”
Tumango ako. “Enough. Enough para maintindihan ang strengths at weaknesses.”
“Icey,” bulong ko, “alam mong may responsibilidad ako sa buhay mo, pero ngayon, partner ka. Kailangan mong maniwala sa instincts mo at sa aming galaw.”
Tumango siya. Ang kanyang mga mata ay kumikinang—hindi takot, kundi determinasyon. “I know. Pero hindi ako papayag na gawing pawn lang.”
“Good,” sagot ko, bahagyang ngumiti.
---
Hindi pa man kami nakalayo, nag-ring ang radio ng driver. “Ismael… unidentified movement detected. Three more vehicles approaching. High risk.”
Napatingin ako sa bintana. Maliwanag ang mga ilaw na paparating mula sa kagubatan. Alam kong hindi ito simpleng encounter—ito na ang susunod na ambush, mas matindi kaysa dati.
“Icey,” sabi ko, “tatlong vehicles. Maliit ang chance natin na lumusot nang diretso. Kailangan natin ng strategy. Assassin, suggestions? ”
“Flank formation,” sagot niya agad. “Ako sa rear, Ismael sa harap, Icey sa gitna. Maximum cover, tight coordination. Hindi tayo pwedeng mag-expose.”
Tumango ako. “Tama. At walang hesitation. Ang bawat galaw ay may purpose.”
---
Habang naghahanda, ramdam ko ang bigat sa dibdib ko. Hindi lang kalaban ang problema—ang utos ng ama niya, ang sikreto ng pamilya, at ang posibilidad na masaktan si Icey. Alam kong sa bawat desisyon, may kapalit. At kahit gusto kong protektahan siya, alam kong may limitasyon ang kakayahan ko.
Huminga ako nang malalim. “Focus. Survival. Partners. That’s all that matters right now.”
Tumango ang assassin, tumingin kay Icey. “Ready? ”
Tumango siya, at ramdam ko ang determination. “Ready.”
---
Preparing for Battle
Ang sasakyan ay huminto sa gilid, at pinalabas namin ang mga armas at nag-check ng positions. Ang night vision at tactical gear ay nakatulong. Alam namin na hindi lang ito labanan ng baril—kailangan naming ma-strategize bawat galaw, bawat cover, at bawat escape route.
“Remember,” sabi ko, “our strength is coordination. One mistake, we die. We all die.”
Tumango ang assassin, at tumingin kay Icey. “Agreed. Stick close. Follow instructions.”
Si Icey ay huminga nang malalim. “I won’t let either of you down.”
---
Climax Setup
Ang ilaw ng sasakyan ay nagbigay ng shadow sa kagubatan. Ramdam ang bawat t***k ng puso ko, bawat galaw ng katawan. Ang adrenaline ay tumaas. Alam ko na ang laban na ito ay mas malaki, mas brutal, at mas personal kaysa dati.
Ngunit sa kabila ng lahat, alam kong hindi kami nag-iisa. Tatlo kami. At sa gitna ng panganib, may tiwala.
“Let’s move,” bulong ko. “At gawin nating bawat galaw, bawat putok, ay may purpose. Survival is priority; lahat ng iba ay secondary.”
Tumango ang assassin at si Icey. At habang pinaputukan namin ang sasakyan, ramdam ko: ang laban ay hindi lang para sa buhay namin. Ito ay laban para sa kontrol, para sa tiwala, at para sa kinabukasan namin.
---
Ending Setup
Sa unang tingin, tahimik ang kagubatan, ngunit alam namin: hindi ito pagtatapos. Ang rogue faction ay babalik, mas marami ang paparating. Ngunit sa loob ng armored vehicle at sa presensya ng isa’t isa, ramdam namin: kahit sa gitna ng panganib, may team kami.
At sa gabing iyon, sa mga ilaw ng sasakyan at sa lamig ng hangin, alam ko: sa digmaang ito, tatlo kami, at handa kaming harapin ang anumang susunod na laban.
- Writer
