Hindi ko alam kung mas nakakairita ba ang ngiti ng babaeng assassin sa harap namin o ang katahimikang bumalot kay Ismael. Para siyang naipit sa pagitan namin—dalawang bagyong nagbabantang magkabanggaan—at wala siyang sapat na payong.
Ang hangin sa hallway ay mabigat, parang piniga mula sa isang eksenang dapat nasa pelikula, hindi sa totoong buhay. Pero andito kami. Ako. Siya. At ang babaeng puwedeng pumatay nang hindi pumipikit.
Ang ex-protector-killer na ‘yon ay nakatingin pa rin sa akin na para bang tinitimbang kung gaano kabilis niya akong mapapatumba.
Well. Good luck sa kanya.
Kumapit ako sa gilid ng pinto, hindi para magtago kundi para buksan pa nang konti. Kung papasok ang gulo, gusto ko siyang harapin nang buong mukha.
“Cute,” ulit niya, parang sinusubukang makakuha ng reaksyon
