Sabay na nagpaputok kami ng baril, at kasabay noon ang parang paghinto ng oras.
Hindi ko narinig ang sigaw niya. Hindi ko rin nakita kung saan tumama ang bala. Ang alam ko lang, bumigay ang katawan niya at napaatras siya ng ilang hakbang, parang isang taong hindi inaasahan ang sakit na darating.
Pero hindi pa tapos.
Mabilis siyang gumulong palayo, sanay ang galaw, parang hayop na sugatan pero hindi pa handang mamatay. Bumagsak siya sa likod ng isang cabinet at agad na gumanti ng putok. Napasubsob ako sa sahig, dumulas ang tuhod ko sa dugo; hindi ko alam kung kanino iyon galing.
Humihingal ako.
Hindi dahil sa pagod.
Kundi dahil sa katotohanang nasa harap ko ang isang kalaban na maaaring may kinalaman sa pagkamatay ng aking kapatid. At maaaring ako rin ang sisira sa kanya.
“Akala mo b
