Gökmen sabah erkenden kalktı. Akşam babaannesi otele gitmesini ve misafirlerini almasını söylemişti. Önce dedesi ile karşılaştı. Otele gittiğini söyleyip çıktı. Rauf Öykü’nün oda kapısını tıklatıp bekledi.
“Gökmen sabahın köründe seni dinlemeyeceğim”
İçeriden gelen ses ile güldü. Gökmen’in bilgilerinin dışında da kızın peşinden ayrılmadığını anladı. Engel olmak gibi bir düşüncesi hiç olmamıştı. Kardeşinin öngörüsünü bir kez daha takdir etti. Daha baştan bunların olacağını söylemişti.
“Peki, beni dinler misin?”
Kapı hızla açıldı. Kız boynuna atılıp sıkıca sardı.
“Seni her zaman dinlerim bey baba”
Kızın yüzünü sevip saçlarını geriye attı. Güzel yüzünü izlemeyi seviyordu. Bu yaşında hayatına heyecan katan bu küçük kızı çok sevmişti. Geldiği gün böylesine bağlanacağını hiç düşünmemişti
