ANG ANGHEL SA MANSYON

ANG ANGHEL SA VALMONTE ESTATE Kabanata 1 Sa isang maliit na baryo sa San Aurelio, Quezon, may isang tahanang walang marmol na sahig, walang mamahaling kasangkapan at walang malawak na bakuran. Ngunit sa loob nito, may isang bagay na hindi kayang bilhin ng kahit gaano kalaking kayamanan— isang pamilyang nagmamahalan. Dito lumaki si Amara Elise Villanueva. Dalawampu't isang taong gulang. Simple ang kanyang buhay, ngunit kakaiba ang kanyang kagandahan. Mahaba at makintab ang kanyang itim na buhok. Maputi ang kanyang kutis, matangos ang ilong, at malalim ang kanyang mga mata na tila laging may kuwentong gustong sabihin. Kapag nakikita siya ng mga kapitbahay, madalas nilang sabihin na para siyang artista. Ngunit sa tuwing naririnig iyon ni Amara, tumatawa lamang siya. Para sa kanya, mas mahalaga ang makatulong sa kanyang mga magulang kaysa maging maganda. Tuwing umaga, bago pa man tuluyang sumikat ang araw, tumutulong siya sa kanyang ina sa kusina. Pagkatapos, pumupunta siya sa maliit nilang taniman kasama ang kanyang ama. At kapag natapos na ang lahat ng gawain, saka lamang siya nakakahawak ng kanyang lumang sketchbook. Doon niya inilalagay ang kanyang mga pangarap. Mga damit. Mga gown. Mga disenyo. Mga mukha ng babaeng naglalakad sa runway. At sa pinakahuling pahina ay may isang simpleng drawing ng isang dalagang nakatayo sa gitna ng malaking entablado. Sa ilalim nito ay may isinulat siyang pangungusap: “Balang araw, makikita rin ako ng mundo.” Ngunit bawat pagguhit niya ay may kasamang tanong. Paano? Wala siyang pera. Wala siyang koneksiyon. At wala siyang kakilalang maaaring magbukas ng pinto patungo sa mundo ng fashion. Kaya itinago niya ang kanyang pangarap. Hanggang isang umaga… “Amara!” Napalingon siya. “Opo, Mama?” “Anak, may sulat para sa iyo.” Lumabas siya ng kusina. May hawak na sobre ang kanyang ina. “Para sa akin?” “Oo.” Kinuha iyon ni Amara. Tinitigan niya ang pangalan niya sa sobre. Maingat niyang binuksan. Ilang segundo siyang nagbasa. Pagkatapos ay biglang nanlaki ang kanyang mga mata. “Ma…” “Ano?” “Milan.” Napakunot ang noo ng kanyang ina. “Ano ang Milan?” “Milan, Italy.” Tahimik ang buong kusina. “May trabaho po…” Hindi niya matapos ang sasabihin. Agad siyang tumakbo palabas. “Papa!” Napatingin ang kanyang ama. “Ano iyon?” Lumapit si Amara. May luha sa kanyang mga mata. “May tumanggap po sa application ko.” “Application?” “Opo. Iyong pinasa ko para maging household assistant sa Italy.” Natigilan ang kanyang ama. “Italy?” Tumango siya. “Milan po.” Hindi agad nakapagsalita ang kanyang mga magulang. Sa maliit nilang bahay, parang biglang lumaki ang mundo. Ngunit kasabay ng saya ay dumating ang takot. “Anak,” mahinang sabi ng kanyang ama, “malayo iyon.” “Opo.” “Mag-isa ka.” “Opo.” “Hindi mo kilala ang mga taong pupuntahan mo.” Napayuko si Amara. “Opo.” “Sigurado ka?” Matagal siyang natahimik. Pagkatapos ay tumingin siya sa kanyang mga magulang. “Takot po ako.” Nangilid ang luha niya. “Pero mas natatakot po akong dumating ang araw na pagsisihan kong hindi ko sinubukan.” Tahimik ang kanyang ama. Napangiti ito nang bahagya. “Anak…” Lumapit siya at hinawakan ang balikat ni Amara. “Hindi namin gustong matakot ka sa mundo.” “Papa…” “Gusto naming matutunan mong harapin ito.” Napayakap si Amara sa kanyang ama. Mahigpit. Parang ayaw niyang bumitaw. --- Lumipas ang ilang linggo. Dumating ang araw ng pag-alis. Sa airport, mahigpit ang yakap ni Amara sa kanyang ina. “Mag-iingat ka.” “Opo.” “Huwag kang basta magtitiwala.” “Opo.” “Kapag may problema, tumawag ka agad.” “Opo.” “At huwag mong kalilimutan ang Diyos.” Napangiti si Amara. “Hindi ko po kakalimutan.” Lumapit ang kanyang ama. May inilabas ito mula sa bulsa. Isang maliit na rosaryo. “Ito ang dala ng lola mo noong kabataan niya.” Tinitigan iyon ni Amara. “Bakit ninyo ibinibigay sa akin?” “Dahil malayo ang pupuntahan mo.” Ipinulupot niya ang rosaryo sa kamay ng anak. “Kapag wala kang makausap, kausapin mo ang Diyos.” Napaluha si Amara. “Opo.” “At tandaan mo…” Tinitigan siya ng kanyang ama. “Ang halaga ng isang tao ay hindi nasusukat sa damit na suot niya, sa perang nasa bangko, o sa mga taong humahanga sa kanya.” Huminga ito nang malalim. “Nasusukat ito sa kung paano siya nananatiling mabuti kahit nagkaroon na siya ng dahilan para magbago.” Tumango si Amara. “Pangako ko po.” Muli silang nagyakapan. At nang tuluyan na siyang lumakad patungo sa departure gate, hindi niya napigilang lumingon. Nandoon pa rin ang kanyang mga magulang. Nakangiti. Ngunit parehong umiiyak. Itinaas niya ang kamay. At sa pagitan ng luha, ngumiti siya. Babalik ako. Hindi ko kayo bibiguin. --- Pagkaraan ng mahabang biyahe, bumungad kay Amara ang malamig na hangin ng Milan. Ito ang unang pagkakataon na nakatapak siya sa Europe. Huminga siya nang malalim. “Ganito pala ang Italy…” Sa harapan niya ay nagmamadali ang mga tao. May mga taong naka-coat. May mga babaeng elegante ang pananamit. May mga tindahan na tila galing sa mga fashion magazine. At sa malayo, may isang malaking billboard. Isang modelo ang nakasuot ng napakagandang gown. Sa ibaba nito ay nakasulat: VALMONTE MAISON Napahinto si Amara. Kilala niya ang pangalan. Madalas niya itong makita sa internet. Isa sa pinakamalaking luxury fashion houses sa Europe. Hindi niya kailanman naisip na balang araw ay magiging malapit siya sa mundong iyon. Samantala, may isang itim na sasakyan na naghihintay sa kanya. “Miss Villanueva?” Napalingon siya. Isang lalaking naka-suit ang nakatayo. “I am Luca. I was sent by Madam Valmonte.” Tumango si Amara. “Thank you.” --- Makalipas ang halos isang oras, huminto ang sasakyan sa harap ng napakalaking gate. Nanlaki ang kanyang mga mata. Sa likod nito ay isang napakalawak na estate. May fountain. May hardin. May mga puno. At sa gitna nito ay isang napakalaking mansion. Valmonte Estate. “Dito po?” “Oo.” Napahawak si Amara sa kanyang bag. Hindi niya maiwasang kabahan. Ito ang mundong ibang-iba sa kanyang kinalakihan. Bumukas ang gate. Pumasok ang sasakyan. At habang papalapit sila sa mansion, tahimik siyang nagdasal. “Lord…” Hinawakan niya ang rosaryo. “Kung ito po talaga ang daan na para sa akin, bigyan N'yo po ako ng lakas.” --- Sa harap ng mansion ay may isang babaeng naghihintay. Si Seraphina Aurelia Valmonte. Isang kilalang fashion mogul. Balo. Mayaman. Makapangyarihan. At sa kabila ng lahat ng mayroon siya, may isang bagay na matagal nang wala sa buhay niya. Isang anak. Pagkababa ni Amara sa sasakyan, agad siyang tiningnan ni Seraphina. Nanatiling tahimik ang babae. Hindi dahil sa kagandahan lamang ni Amara. May nakita siyang kakaiba. Kababaang-loob. Kalinisan ng mukha. At isang uri ng lungkot na parang pamilyar sa kanya. “Amara Villanueva?” “Opo, Madam.” “Welcome to Valmonte Estate.” “Maraming salamat po.” “Pagod ka?” “Medyo po.” Ngumiti si Seraphina. “Halika.” Habang papasok sila, biglang nagsalita si Seraphina. “May pangarap ka ba?” Napatingin si Amara. “Opo.” “Ano?” Nag-alinlangan siya. Ngunit sa huli ay nagsabi rin siya. “Gusto ko pong maging modelo.” Huminto si Seraphina. Tinitigan niya si Amara. “Bakit?” “Dahil po…” Napahawak si Amara sa kanyang bag. “Gusto kong makatulong sa pamilya ko.” “Hindi iyon ang sagot sa tanong ko.” Napayuko siya. “Dahil gusto kong mapatunayan na kahit saan ka man nanggaling…” Tumingin siya sa mga mata ni Seraphina. “…puwede kang mangarap.” Matagal siyang tinitigan ng babae. Pagkatapos ay ngumiti. “Good.” Nagpatuloy sila sa paglalakad. Ngunit bago sila tuluyang makapasok sa mansion, sinabi ni Seraphina: “Amara.” “Opo?” “Baka dumating ang araw na matupad ang pangarap mo.” Ngumiti siya. “Kapag dumating iyon, huwag mong kalimutang kung sino ang unang naniwala sa iyo.” Hindi alam ni Amara kung bakit tila may bigat ang mga salitang iyon. Ngunit tumango siya. “Opo.” --- Nang gabing iyon, nasa silid si Amara. Binuksan niya ang kanyang sketchbook. Sa unang pahina ay isinulat niya: MILAN. Sa ilalim nito: “Unang araw ng panibagong buhay.” Napangiti siya. Ngunit bago niya maisara ang notebook, narinig niya ang tunog ng isang sasakyang paparating. Isang itim na luxury car ang pumasok sa gate. Bumaba ang isang lalaki. Matangkad. Guwapo. Naka-itim na suit. Malamig ang ekspresyon. Siya si Caspian Rafael Valmonte. Ang pamangkin ni Seraphina. Ang tagapagmana ng isang malaking imperyo. At ang lalaking kilala sa Milan bilang isang lalaking walang sinumang babae ang nakapagpaibig. Hindi niya alam na may bagong babae sa mansyon. Hanggang sa mapatingala siya. Sa ikalawang palapag, sa likod ng malaking bintana, may isang dalagang nakatayo. Simple ang damit. Mahaba ang buhok. At may hawak na maliit na rosaryo. Hindi malinaw ang kanyang mukha mula sa kinatatayuan nito. Ngunit hindi maipaliwanag ni Caspian kung bakit biglang bumagal ang kanyang mga hakbang. “Who is she?” Walang sumagot. At sa unang pagkakataon sa maraming taon, may isang babaeng hindi pa niya nakikilala… ngunit hindi niya maalis sa kanyang isip. Samantala, hindi alam ni Amara na may isang estrangherong lalaki sa ibaba na nakatingin sa kanya. Isang lalaki na magiging dahilan ng kanyang unang malaking luha sa Milan. Ngunit siya rin ang magiging dahilan kung bakit matututunan niyang ang tunay na pagmamahal ay hindi tungkol sa pagkakaroon ng perpektong buhay. Ito ay tungkol sa pagpili sa isa't isa— kahit dumating ang panahong halos wala nang dahilan para manatili.