(Lexie Monteverdi’s POV)
Masaya yung ingay ng buong grupo habang nag-aayos kami sa garden. Morning breeze, soft sunshine, at yung laughter na hindi nakaka-stress—sobrang rare sa buhay ko pero sobrang welcome.
At ang pinaka-nakakagulat?
Hindi na ako nahihiya.
Or maybe… nasanay na ako kay Elian.
Hindi ko alam kung kelan nagsimula, pero comfortable na yung presence niya sa tabi ko. Hindi na ako kinakabahan na parang may CCTV na naka-focus sa bawat galaw ko. Actually… parang mas natural akong gumalaw pag nandyan siya.
“Lexie,” tawag niya habang inaabot sa akin yung last container. “This one goes on top para hindi ma-squish yung fruits.”
“Got it,” sagot ko sabay tawa. “Ayoko rin ng mashed mango.”
Ngumiti siya—yung tipong hindi forced, hindi too soft, pero warm.
“Good. I’ll leave you in
