Ecem yatakta sırt üstü döndü ve esnedi. Ayaklarını uzatıp tüm kaslarını gererken hala uykuluydu. Tekrar yüzüstü dönüp yastığına sarılırken çıplak teninde soğuk çarşafı hissetti. Sıcak vücuduna değen hafif serinlikle iç çekti. Yataktan kalkmak istemiyordu. Çıplak vücudu aklına düştüğünde gözleri birden açıldı. Çıplak! Ben Çıplak! Diye düşünceler beynini istila etmeye başladığında yataktan doğruldu. Ah tamamen çıplaktı.
Uzanıp ayaklarına dolanmış çarşafı göğsüne kadar çekti. Gecenin hatıraları zihninde canlanmaya başladığında ayak parmaklarına kadar kızarmıştı. “Siktir Ecem” diye kendine küfrederken “Patronumla yattım” diye fısıldadı.
Gözlerini sıkıca yumdu. Mete’nin çıplak vücudu gözlerinin önüne gelince inledi. Muhtemelen bir daha göremeyecek olsa da o vücut hiç aklından çıkmayacaktı.
