รอยราคี

1.แรกพบ 1

ณ เกาะมาเก๊า สถานที่ซึ่งได้รับสมญานามว่าเป็นลาสเวกัสแห่งโลกตะวันออก สุดยอดสวรรค์ของนักเดินทางผู้รักการเสี่ยงและแสวงหาโชคลาภเงินทอง

แต่สถานที่แห่งนี้ไม่ได้มีดีเพียงแค่คาสิโนหรูหราละลานตา ทว่าสถานที่ท่องเที่ยงต่างๆ นานาก็มีความน่าทึ่งและดึงดูดใจให้มาเยือนไม่น้อยไปกว่ากัน

ลีมูซีนคันหรูราคากว่าแปดหลักจอดเทียบที่หน้าคาสิโนชื่อดังสาขาใหญ่ใจกลางเมือง

ชายในชุดสูทสีดำต่างกรูกันลงมายืนเรียงแถวขนาบซ้ายขวา ก่อนที่หนึ่งในนั้นซึ่งอยู่ชิดรถสีดำมันขลับจะเปิดประตูให้บุคคลข้างใน

“เชิญครับ คุณชายใหญ่”

สิ้นเสียงก็ปรากฏร่างสูงกำยำอันสมส่วนจนชวนให้สาวๆ ทั้งเมืองใฝ่ฝันภายใต้โอเวอร์โคตสีเข้มซึ่งสวมทับชุดสูทเรียบหรูของห้องเสื้อแบรนด์ดังที่อยู่ภายใน

บุรุษซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในนาม ไทเกอร์ ลี กำลังก้าวเข้าสู่ The Light Sky เรียกภายใต้ชื่อจีนว่า ต้าหมิงเทียน อาณาจักรคาสิโนยักษ์ใหญ่ที่ติดอันดับหนึ่งในห้าของมาเก๊า ธุรกิจที่มีเงินหมุนเวียนไม่ต่ำกว่าหลักหมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐฯ ในแต่ละวัน

“คุณโทนี่รออยู่ที่ห้องรับรองแขกครับ คุณชายใหญ่” หลังจากเหยียบย่างเข้าสู่ภายในได้เพียงก้าวเดียว ฟู่ชิง ผู้จัดการใหญ่วัยกลางคนก็เดินเข้ามารีบรายงานถึงการเดินทางมาเพื่อเจรจาเรื่องธุรกิจของเจ้าพ่อบ่อน้ำมันจากดูไบในทันที

“ทุกอย่างเรียบร้อยใช่ไหม”

“ครับ” ฟู่ชิงตอบพร้อมเดินนำทางเจ้านายไป

เพียงไม่นานเจ้าของสถานที่ก็ขึ้นมาถึงชั้นสี่สิบสี่ซึ่งเป็นชั้นบนสุด

การสนทนาเพื่อการร่วมลงทุนครั้งใหญ่ยังคงดำเนินต่อไปภายในห้องโอ่โถงสวยหรูจวบจนเกือบจะครบสามชั่วโมงเต็ม

“What kind of projects are you planning for the future?”

(คุณวางแผนโครงการอะไรไว้ในอนาคตครับ)

“I plan to build the new casino especially for the tourist.”

(ผมกำลังคิดจะสร้างคาสิโนแห่งใหม่สำหรับนักท่องเที่ยวโดยเฉพาะ)

“I agree with you, I accept your offer.”

(ผมเห็นด้วย ผมยอมรับข้อเสนอของคุณ)

“Wow welcome to be my partner, TONY”

(ว้าว ยินดีต้อนรับสู่การเป็นหุ้นส่วนของผม โทนี่)

การเจรจาธุรกิจครั้งนี้ก็จบลงด้วยดีเหมือนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา

ไทเกอร์ ลี ให้ลูกน้องรับรองดูแล โทนี่ หุ้นส่วนทางธุรกิจคนสำคัญของเขาเป็นอย่างดี ก่อนที่ร่างสูงจะลงไปตรวจตราคาสิโนด้วยตัวเอง

ภายในคาสิโนกว้างใหญ่หลายสิบชั้น มันได้ถูกแบ่งแยกย่อยไว้สำหรับการใช้งานที่แตกต่างกัน ชั้นใต้ดินไปจนถึงชั้นที่สิบห้าถูกจัดเอาไว้เป็นโซนสำหรับคลับบาร์และห้องอาหารของภัตตาคารชื่อดังต่างๆ ไม่ต้องพูดถึงความอลังการให้มากความ มันเป็นเสียยิ่งกว่าสวรรค์บนดินของนักชิมเสียอีก แต่จักรภูมิไม่ได้มาที่นี่เพื่อจะกินอาหารเพียงอย่างเดียว เขามีบางอย่างที่สำคัญกว่านั้นต้องทำ

“นี่คีย์การ์ดพร้อมกุญแจห้องของน้องพลอยครับ” จักรภูมิยื่นสิ่งของที่เตรียมเอาไว้ให้อีกฝ่าย

“ทำได้ดีมากคุณภูมิ นี่ค่าตอบแทนของคุณ” เงินปึกใหญ่ตีเป็นเงินไทยได้ราวๆ เกือบสามแสนบาทถูกยื่นให้ชายตรงหน้า

คืนนี้เขาคงจะได้โอกาสจัดการกับน้องพลอยให้มันเป็นเรื่องเป็นราว ก่อนหญิงสาวที่เขาพึงใจจะตกลงแต่งงานกับไอ้จักรพรรดิไปเสียก่อน

ไตรรู้แผนการเดินทางมาที่นี่เพื่อที่จะสร้างสถานการณ์ขอพลอยไพลินแต่งงานของจักรพรรดิจากจักรภูมิผู้ซึ่งเป็นสายให้เขา หึ.. ไม่มีวันเสียหรอก เขาเฝ้ารักเฝ้ารอน้องพลอยมาตั้งนาน แล้วจะให้ใครมาชุบมือเปิบไปแบบนี้ได้ยังไง

“มีงานง่ายๆ รายได้ดีแบบนี้อีกเมื่อไหร่ คุณไตรบอกผมได้นะเลยครับ”

เจ้าของชื่อไม่ได้พูดอะไร แค่เพียงพยักหน้าเบาๆ พร้อมยกยิ้มให้เท่านั้น

โรงแรมเดอะเวเนเชียน มาเก๊า รีสอร์ต

หลังจบมื้ออาหารแสนเอร็ดอร่อยอิ่มหนำกันทั้งก๊วน โดยมีเจ้ามือใจดีที่ทำหน้าที่เป็นทั้งแฟน ทั้งไกด์ รวมถึงเป็นคนขับรถกิตติมศักดิ์ให้พลอยไพลินกับเพื่อนๆ จักรพรรดิก็พาทั้งสามสาวไปส่งจนถึงห้องพักส่วนตัว ตั้งแต่น้องมีน น้องนี และจบที่คนสุดท้าย น้องพลอยสุดที่รักของเขา

“พรุ่งนี้เจอกันนะคะน้องพลอย ยังมีอีกหลายที่ที่พี่อยากพาน้องพลอยไป” ดวงตาคมแพรวพราวเป็นประกาย เขาเตรียมทุกอย่างเอาไว้พร้อมแล้วสำหรับพรุ่งนี้

วันสำคัญที่เขาตั้งใจจะขอหญิงสาวตรงหน้าให้มาเป็นคู่ชีวิต และที่เขาเลือกมาเก๊าให้เป็นสถานที่แห่งความทรงจำก็เพราะเขากับเธอตกลงคบกันเป็นแฟนที่นี่ในทริปที่มาเที่ยวพร้อมกับทีมงานใบริษัทเมื่อสามปีก่อน

“ค่ะ พี่พรรดิ” ใบหน้าสวยหวานพยักรับคำพร้อมมองเข้าไปสบในดวงตาคม เธอคาดว่าพรุ่งนี้จะต้องมีอะไรดีๆ เกิดขึ้นแน่ พลอยไพลินสงสัยตั้งแต่ก่อนจะมาที่นี่แล้วว่าพี่พรรดิอาจจะเซอร์ไพรส์ขอเธอแต่งงาน แต่ก็ยังไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเองมากนักเพราะไม่มั่นใจเต็มร้อย

“ราตรีสวัสดิ์นะคะ น้องพลอย” จักรพรรดิเอ่ยลาพร้อมหอมแก้มเนียน

“ราตรีสวัสดิ์ค่ะ พี่พรรดิ” หญิงสาวยิ้มหวานให้ก่อนจะจุ๊บแก้มสากกลับเช่นกัน

เมื่อเข้าห้องแล้ว หญิงสาวก็ปิดประตูลงพร้อมเสียบคีย์การ์ดที่ฝาผนัง แต่ทันใดนั้นกลับถูกปิดปากปิดจมูกด้วยผ้ากลิ่นฉุน ร่างบางดิ้นรนอยู่เพียงชั่วครู่ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง

“อือ...” เสียงหวานถูกเปล่งออกมาเบาๆ เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆ ปรือเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก ก่อนที่ดวงตากลมสวยกวาดมองไปตามผืนเพดานและสิ่งรอบข้างอย่างมึนงง แล้วหญิงสาวก็ต้องตกใจ เมื่อพบกับใครบางคนที่นั่งอยู่บนเตียงเคียงข้างเธอ

ร่างเล็กพยายามลุกขึ้นทันใด แต่กลับทำไม่ได้ เมื่อร่างกายของเธอถูกพันธนาการไว้ สองมือถูกมัดรวมเข้าด้วยกันโดยผ้าผืนเล็กที่โยงไว้กับหัวเตียง

“ตื่นแล้วเหรอครับ น้องพลอย”

“พี่ไตร นี่พี่ทำบ้าอะไร” หญิงสาวตะคอกใส่สุดเสียง

“จุ๊ๆ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิครับ เดี๋ยวสักพักเราจะได้สนุกกันแล้วนะ พี่จะทำให้น้องพลอยรู้สึกดีสุดๆ ไปเลย” ไตรส่งยิ้มเยือกเย็นให้ มองใบหน้าหวานด้วยประกายตาแห่งความใคร่ ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปตามพวงแก้มเนียนนุ่ม

เขาหลงรักพลอยไพลินมานานเหลือเกิน อุตส่าห์เฝ้าถนอมมาตั้งนาน พยายามตามจีบ ตามเอาใจทุกเมื่อเชื่อวัน แต่เธอก็ไม่เล่นด้วยสักที จนถึงวันนี้วันที่เขานิ่งนอนใจไม่ได้อีกต่อไป ถ้าจักรพรรดิขอน้องพลอยแต่งงาน น้องพลอยก็คงตกลงเป็นแน่ ซึ่งเขาจะต้องขัดขวางไม่ให้มันเกิดขึ้น น้องพลอยต้องเป็นของเขาในคืนนี้

ใบหน้างามสะบัดออกจากการแตะต้อง จ้องใบหน้าคมอย่างไม่อยากเชื่อ นี่มันเรื่องอะไรกัน แล้วร่างกายของเธอเป็นอะไรไป ทำไมเพียงแค่โดนแตะที่แก้มกลับส่งผลให้ร่างกายร้อนรุ่มแปลกๆ จนสั่นเทา

รู้สึกทรมานอยู่ลึกๆ และเหมือนว่าเธอต้องการอะไรบางอย่าง

“ปล่อยพลอยนะพี่ไตร ถ้าพี่ทำอะไรพลอย พลอยจะให้พี่ณะกับคุณพ่อเอาให้ถึงตายจริงๆ ด้วย” พลอยไพลินข่มขู่

“ถ้าพลอยทำแบบนั้น พี่จะเอาคลิปวันนี้ของเราไปปล่อยให้ว่อนอินเทอร์ เน็ตแน่ๆ คอยดูสิ เห็นนั่นไหม” ไตรชี้ไปยังกล้องตัวหนึ่งซึ่งวางอยู่บนทีวี และตอนนี้ปรากฏไฟสีแดงแสดงการทำงานของมันให้เห็นอย่างชัดเจน

“หลักฐานการร่วมรักอันเร่าร้อนของเรา คงทำเอาคุณปู่ของน้องพลอยแทบหัวใจวาย คุณหมอธรณ์คงรับเรื่องแบบนี้ไม่ได้แน่ๆ รอสักครู่นะครับ รอให้ยาออกฤทธิ์มากกว่านี้อีกสักหน่อย ถึงตอนนั้นน้องพลอยจะเปลี่ยนคำพูดจากให้ปล่อยเป็นเรียกร้องขอให้พี่ทำมันแทนแน่นอน”

“ไอ้ชั่ว”

“ช่วยไม่ได้ ก็น้องพลอยไม่ยอมสนใจพี่เอง ถ้าพี่ไม่ได้ก็อย่าหวังว่า ไอ้จักรพรรดิมันจะได้น้องพลอยเลย”

พลอยไพลินมองใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างพยายามข่มอารมณ์ สถานการณ์เช่นนี้เธอควรทำยังไง จะทำอย่างไรดีเพื่อให้รอดพ้นไปจากจุดนี้ได้ บ้าจริง! ทำไมต้องเป็นเธอด้วยนะที่โดนแบบนี้ แม้ยังไม่หายมึนงงดี แต่เธอต้องพยายามคิดหาทางออกอะไรสักอย่าง จะปล่อยให้ไอ้สารเลวนั่นทำอย่างที่ต้องการไม่ได้

แล้วรอยแย้มยิ้มหวานหยดก็ปรากฏบนใบหน้างาม เมื่อเวลาเคลื่อนผ่านไปสักพัก

“พี่ไตรขา” จากเสียงที่เคยแข็งกร้าวในคราวแรก มาตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นออดอ้อนอ่อนหวาน

“เรียกพี่แบบนี้ ต้องการอะไรครับ” ไตรยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ

“พลอย... พลอยไม่ไหวแล้ว พี่ไตรขา ช่วยพลอยหน่อยนะคะ น้า...” พลอยไพลินบิดกายไปมาชวนวาบหวาม เรียวขางามลากขึ้นลงเสียดสีตรงกลางกาย พลางขบกัดริมฝีปากบางเบาๆ อย่างเย้ายวน

“ได้สิครับ นางฟ้าของพี่ไตร” จมูกคมรุดลงซุกไซ้ใบหน้าหวาน ฝ่ามือร้อนฟอนเฟ้นร่างงามอย่างลุ่มหลงในทันทีที่เธอเอ่ยขอ ยาของเขาคงจะออกฤทธิ์เต็มที่แล้วสินะ

“พี่ไตร อ๊ะ ” ร่างงามบิดเร่า หอบกระเส่าไปกับสัมผัสอันน่าขยะแขยงของเขา พยายามกัดริมฝีปากตัวเองไว้เพื่อยับยั้งไม่ให้สติกระเจิดกระเจิงจนรู้สึกเจ็บระบมไปหมด