Brak mi tchu. Nie mogę w to uwierzyć, to nie może być prawda!
Mówi do mnie postać, którą widzę od tyłu, stoi w rzędzie przede mną.
«Profesor… Barbarino?» pytam z niedowierzaniem.
«Najdroższy» nalega.
«Pan, pan…»
«Umarł?» nagle się odwraca. Blednę na jego widok.
«Czy wydaje ci się, że jestem duchem?»
«Powiedziałbym, że nie, ale… więc: kto jest pochowany w trumnie, którą sprowadziłem do Włoch?»
«Mój pomocnik od wykopalisk.»
«Spotkałem go w Tarsus i żył»
«To mój drugi podwładny. Pomógł mi sprawić, by wyglądało na to, że ciało w wąwozie było moje.»
Marszczę brwi: «Pan zabił człowieka, żeby...»
«Nie,» zatrzymuje mnie, «mój asystent przypadkowo ześlizgnął się z urwiska rozbijając sobie czaszkę, jak wskazano w raporcie. O tej godzinie byliśmy sami, robiliśmy pomiary oryginalnego grob
