Sabah hazirlanip eve donmek için yola koyulduk . Pamirden telefonumu almıstım . Fulya doktorun durumu ise stabilmiş . O hala komadan çıkamamış . Sanslıydım ve bu sansımı dogru kullanmalıydım . Onun için üzülmüstüm . Genç bir doktordu umarım o da kendi hayatına geri dönebilirdi . . . Apartmanın önüne geldigimizde kendimi huzurlu hissettim . Evindeydim . Hastanede degil kendi evimde . Hastane yatağı , yemegı ya da kıyafetleri yoktu . Tek arayabilecegim sey verdikleri o düsüncelerimi savuşturan ve zihnimi uyuşturan o ilaçlardı . Ancak o ilaclara bagimlı yaşayamazdım zaten . Ona yaşamak denmezdi . Zamanın icinde kaybolmak gibi bir his olarak tarif edilebilirdi . Kaybolmak icin kacmanıza gerek kalmıyordu onlardan kullanınca . Terapiye basladıgım da ne olacaktı acaba . Hayattan kopmuş ölü balık
