My Innocent Man

Chapter 15: The last time I was busy packing my things when someone knock on my door.

Tumayo ako para pag buksan kung sino man iyon.

It was my mom.

Wala akong sinabi na kahit ano, basta iniwan ko lang na bukas iyong pinto.

"So you have decided then?"

Tumingin ako sakanya at bahagyang ngumiti bago sumagot.

"Yeah Ma, Dad and I talked about It."

It was almost one week since I and Victoria talked and It feels like everything just happend yesterday. No days have passed that I am not thinking of her.. Night and Day I was asking my self what she might doing right now then later, I'll shake my head.

"Why not here? Iiwan niyo na kong mag-isa"

Simula ng mag kaayos kami ni Mom parang nagiging clingy na Isip bata and I love her more because of that.

Umupo ako sa tabi niya at niyakap siya.

"Ma I hope you understand. Dad is right, mas maganda kung 'dun ako mag Co-college di naman sa minamaliit ko yung mga Universities dito but studying abroad is a much better opportunity for me,"

I know my self that, that's not my reason why I choose to study in States.

Ramdam ko ang pag buntong hininga ni Mommy. I know she will miss me.

"Okay, If that's what you want."

"Thanks Ma, I won't dissapoint you."

"I'll be visiting you there kapag hindi nako busy or kapag natapat ang business trip ni Mama dun Okay?"

Naka ngiti akong tumango sakanya.

Gumanti rin ito nang mas mahigpit na yakap sakanya bago lumabas ng kanyang kwarto.

After I finish packing all my clothes I decided to go out. I'll be going to some places where we both go.

I may be mad at her but I can't unlove her that fast. Our beautiful memories are just what I have right now and I can't take that away.

She make me happy anyway.

Pag baba ko sa hagdan naka salubong ko si Nanay Ren.

"Sir Nathan aalis na 'ho daw kayo?"

May lungkot sa tinig nito.

Bigla akong nakaramdam ng lungkot.

I grew up with her by my side, now I'll be leaving and have to face everything on my own. I'll be living and facing life on my own..

"Babalik naman po ako Nanay Ren..Wag napo kayong malungkot."

"Ikaw talagang bata ka," Nakita kong pinahid niya ang nag babadyang luha sa gilid ng kanyang mata.

"Nanay Ren, You don't have to be too emotional.."

"Nako Sir Nathan hayaan niyo na 'ho ko."

"Nanay Ren Nathan nalang po diba?"

"Parang anak narin kita Nathan kaya hindi ko maiwasang malungkot 'nang malaman ko na aalis kana ng bansa."

Bahagya akong ngumiti sakanya.

"Promise Nanay Ren pag balik ko dadalawin ko na kayo agad."

"Osha-sha Pag butihan mo ang pag-aaral mo roon ha? Wag mo rin kalimutang mag-ingat."

Niyakap ko si Nanay Ren at nag pasalamat.

...

Nag pahatid lamang ako kay Karl sa may school namin. Hindi ko alam kung bakit dito ko naisipan na pumunta. Siguro gusto ko lang balikan yung mga araw na masaya ako, kami, yung pareho kaming masayang dalawa.

Naki-usap lamang ako sa guard kung pwede kahit saglit ay malibot ko ang lugar na ito sa huling pag kakataon.

Habang nag lalakad ako sa aming hallway bumalik sakin yung araw na mag kahawak ang aming kamay at masayang nag lalakad sa hallway na ito.

Malungkot na napangiti ako sa alaalang iyon.

Nang makarating ako saming room agad kong napansin ang upuan niya. Hindi naman iyon mahirap makita dahil lagi naman siyang sa dulo umuupo.

Nilapitan ko yon at hinawakan.

Ramdam ko ang pag iinit ng aking mata kaya bumuntong hininga ako para maibsan ang bigat na aking nararamdaman.

Lumayo na ako sa upuan niyang iyon at naupo saking pwesto.

Gusto kong balikan lahat at kung pwede lang ay paulit-ulitin ko yon ay ginawa ko na pero hindi na mababago pa ang mga bagay na nangyari na.

Napalingon ako saking gilid at duon ko napansin na kita pala mula rito ang bench kung saan ko lagi gustong mag palipas ng oras lumabas ako at agad yong pinuntahan.

Saksi ang punong yon sa aming dalawa.

Dito kami nag-usap at duon rin nag simula lahat..

Bagamat medjo malayo ay kita parin mula sa punong ito ang aming room.

"When you came I was alone, then here I am just by my self again."

Inilibot ko ang aking paningin sa kabuuan ng eskwelahan. May kalakihan ang kanilang eskwelahan kaya't paniguradong mapapagod ang sinumang naisin na libutin iyon.

Bago siya umalis roon ay dumaan siya sa may court..

"You we're so clueless that time..but when I told you to trust me, and you did.

I left you at the center but I walk back with a boquet of flowers..Remember that I asked you to be my date? You didn't say yes but I expect you will. I thought silent always means yes but It was a no. You just didn't told me right? Ayaw mo kasi kong mapahiya right?"

I thought I would be the luckiest man but I was wrong. I saw you with Jake..

You're so happy dancing with the crowd with him. I didn't saw you that happy with me..I was stunned by your beauty that time, The dress I bought for you Is just perfect. I knew you would stand-out with every girls. I left that night. I left cause I can't take the pain anymore. I can't take the sight of you happy with Jake.. I was so jelous that I want to punch him and get you from him but I choose to go . . I choose to let you go. "

Pag katapos niya sa kanilang school ay nag pahatid naman siya kay Karl sa Ice cream shop kung saan niya dating dinala si Victoria.

Umorder na siya at naupo sa isang table roon.

Hindi pa man niya gaanong nababawasan ang kanyang Ice cream ay nahagip nang kanyang mata ang bagong pasok lang na customer.

It was Victoria and Jake. bagamat hindi siya napansin ni Jake pero si Victoria Oo.

Nag katitigan sila. Walang nag sasalita o gustong mag alis ng tingin pero kahit na gusto niya Itong lapitan at kausapin ay Umalis na lamang siya.

"What are you looking at babe?"

Narinig niya pang tanong ni Jake kay Victoria bago siya umalis.

Of all places.

Bakit dito pa.

Hindi na niya hinayaang makapag salita pa ito at mabilis siyang umalis sa lugar na iyon.

Bumaba siya sa isang tahimik na lugar. May malaking lawa sa harap na makikita mo mismo kung Uupo ka sa mga bench sa harap niyon. May mga tao man pero hindi gaanong madami.

Tahimik lang akong nag iisip. She looked shocked to see me. I can't tell what she's thinking and what she feels.

She looks fine and still beautiful.

Gusto kong iuntog ang sarili ko. Niloko na nga niya ko pinupuri ko pa siya.

I was busy thinking of my thoughts when Karl approach me.

"Sir we have to go,"

Tumango lamang ako at sumunod na kay Karl.

Dumeretcho sila sa kanilang bahay. Naabutan niya ang kanyang Daddy na nakaupo sa kanilang Sala.

"Get your things Nathan we have to go."

Tumango lamang siya sa sinabi ng kanyang Daddy. Sanay na siya sa mautoridad na tono nito.

Pag ka kuha niya sa kaniyang maleta ay bumaba na siya. Sa kotche ng kaniyang daddy sila naka sakay. Her mother is sitting beside his dad and he was alone at the back seat tahimik lamang siyang nakaupo roon.

Nahuhuli niyang paminsan-minsan na nililingon siya ng Kanyang ina pero hindi niya iyon pinapansin.

Wala siya sa mood para maki pag biruan kanino man dahil sa kanyang nakita kanina.

Hindi niya alintana ang traffic o ang mahabang byahe papuntang airport dahil Iba ang laman ng kanyang Isip.

Nang maramdaman niyang huminto na ang sasakyan ay inalis niya ang kaniyang headset. Sinadya niyang I todo ang volume non dahil kahit na nag lalaro siya sa kanyang Ipad ay gumugulo parin ang kaniyang Isipan.

...

Niyakap ako nang mahigpit ni Mama.

"Ma, Hindi napo ako maka hinga sa higpit ng yakap niyo sakin."

"Mamimiss ko ang baby ko bakit ba?"

"Ma!" Pag suway ko sakanya. hindi nako bata.

"Osige na, Be a good boy okay?"

At hinalikan niya ang aking Pisngi.

Tinawag na ang kanilang Flight kaya't kailangan na nilang Umalis. Humalik lamang ang kanyang Daddy sa Mommy niya at umalis na sila.

Binalikan na niya ang lahat sa kanyang nakaraan at wala na siyang dahilan pa para balikan iyong muli. Kaya't pinangako niya sa kanyang sarili na ito na ang una't huling beses na masasaktan siya, hindi na muli siya Iiyak ng dahil sa isang babae lang.

This will be the last time Nathan..