Destiny Wrotes The End

Destiny Wrotes The End Written by: Rashid Flores & Allysa Lubi Madilim at walang bituin ang kalangitan nang tumingala ako. Malamig ang simoy ng hangin sa rooftop. Saglit akong tumingin sa paligid. Ang ganda ng view sa taas at hindi ko inasahan na ganito kaganda ang makikita ko. Tanaw ko ang city lights mula sa baba. "Musta ka na?" tanong ko at nagtagpo ang mga mata namin dahilan para kumirot ang dibdib ko. Hindi ko alam kung tama ba 'yung gagawin ko, pero siguro pagbibigyan ko na ang sarili ko. Alam kong last ko na rin naman 'to. Gusto ko lang naman siya makita at makausap. "Ano ba 'yung sasabihin mo?" tanong niya. I just smiled, a meaningful smile. "Wala naman. Gusto ko lang makausap ka kahit sa huling saglit." sabi ko habang hindi hinubad ang ngiti sa labi ko. Well, I don't know how tell him how I really feel that time. "Sorry pala." sabi ko na lang sa kanya. Pinilit kong pigilan ang luhang papatak. Pinilit ko. Gusto kong makita niya 'yung kaharap niya na nakangiti. I said sorry for a lot reasons. "Sorry for what?" tanong niya tapos kumunot ang noo niya. Napabuntong hininga ako tapos tumingin sa malayo. "Sorry for being so immature." mahinang bulong ko. "Sorry kung nagseselos ako na wala sa lugar." dagdag ko pa tapos tinignan siya at nakita kong seryoso ang tingin niya sa'kin nang sandaling 'yun. Pinagdikit ko ang nanginginig kong kamay at doon na nangilid ang luha sa mata ko. "Sorry for not letting you go. Sorry kung naghohold on pa din ako sayo kahit hindi ako sigurado kung babalik ka pa. Ilang beses kong pinilit 'yung sarili ko na tumingin sa iba at bigyan ng chance 'yung mga taong gusto din na mahalin ako, sorry kase tinry ko, kinaya ko, pero bumabalik pa rin lahat dahil sayo." Mabilis kong pinunasan ang lumandas na luha sa mukha ko. Hindi ko kinayang pigilan ang sakit. Pinilit kong pakalmahin ang sarili ko habang nakatingin sa kanya. "Sorry for assuming. Sorry dahil I'm still assuming that we're still going on the same path, that there's still something between us, that our feelings are still mutual." Napahawak ako sa kamay niya at hinawakan ko 'yun nang mahigpit. Gusto kong may makapitan sa mga oras na 'yun at siya lang ang makakapitan ko. Sana hindi niya ako bibitawan baka matumba ako. "Sorry if I'm not the same as the person you've liked and loved before. And sorry for loving you too much. Sorry kung hindi mo inexpect na magiging ganito ako sa'yo. Hindi ko rin to inexpect. For once, I felt how to love and be loved. Maybe I'm just hurt because I've loved you too much and forgot to love myself too." napahinto ako at pinunasan ang mukha ko bago napalunok at huminga nang malalim. Nanatili siyang nakatingin sa'kin. Alam kong nakikinig siya dahil kita ko sa mga mata niya. Hinigpitan ko ang pagkakahawak sa kamay niya at ramdam ko ang lamig ng palad niya. "Sorry." Humikbi ako. "Thanks for the memories and special moments. Pinagtagpo tayo noon at nagkahiwalay. Pinagtagpo ulit tayo ngayon, pero hindi pa rin talaga tinadhana. And if we will meet again, maybe destiny strikes again, pero baka malabo na 'yun. Masaya na ako kung ano man 'yung narating mo. And destiny wants us to pursue what we really feel." Mariin kong pinikit ang mga mata ko at unti-unti kong naramdaman ang pagbitaw niya sa kamay ko dahilan para mapamulat ako. Nagpatuloy ako. "I tried so hard to be happy. I tried so hard not to look affected. I tried so hard to keep these feelings bottled, pero here I am. Nasa harap mo. Ibinuhos ko na lahat kasi huli na 'to." Tumingin ulit ako sa malayo pero blurred na ang city lights na nakita ko. Nanginginig na rin ang labi ko dahil sa emosyon na nararamdaman ko at hindi ko mapigilan 'yun. "We were the same at almost everything. You are my soulmate. Soulmates but not meant to be. In a short span of time, I pictured everything with you. I imagined you in my future. You were once in my future. You were my future. But I think some things are not just meant to be. And "we" are one of those things." Hinayaan ko lang ang luhang umaagos sa mukha ko. Pinilit kong tumayo sa sarili kong mga paa na hindi nakahawak sa kanya. Masasanay din naman 'to at sana masanay na ako. "I tried everything. I understood you even though understanding you was becoming painful. You don't know how many times I stopped myself from telling you na magka time ka naman sa'kin pero syempre 'di ko ginawa. Ayoko maging pabigat dahil alam kong may mga problema ka din. Naintindihan ko. There were times I almost felt like giving up but because I love you and knew you were worth it, I didn't.” Pinunasan ko ang mukha ko. "I held on. But holding on is tiring, most especially when the person you want to hold, doesn't want to be held. I still tried though. You probably wouldn't care but I just want to let you know these things. I am not mad that you ignored me shitload of times. I am not mad that you never asked how my day went. I am not mad that days after you saying you'll be back, you already found someone. I am not mad. I am hurt. But still, thank you. Thank you for making me feel beyond happy and sad within our numbered days-" napatigil ako nang nagsalita siya "Sorry for everything," mahinang bulong niya. Umiling ako at mapait na ngumiti. "No. It's okay. Pinasaya mo naman ako. Minahal mo naman ako. You are my shortest yet most painful story to tell. Para kang lalaking nasa panaginip lamang nag e-exist, pero tulad nga ng mga panaginip, sa dulo ay kailangan ko ring gumising. You are my shortest yet, most painful dream to remember. I will move on. Maybe in a months or years, none of these things will even matter. Baka tawanan ko na lang 'to. Makakalimutan din kita— Balang araw." Bumuntong hininga at napakapit ako sa dibdib ko. Ang sakit-sakit. Sobrang sakit at hindi ko na kaya ang sakit. "Balang araw, 'pag nakakakita ako ng mga tulang tungkol sa pagmamahal, 'di na ikaw ang maiiisip ko. Balang araw, 'pag 11:11 o kapag may bulalakaw na dumaan, 'di na pangalan mo ang hihilingin ko." Muli kong hinawakan ang kamay niya at napangiti ako. "Someday, even hearing my own name won't be as painful as it does right now, kasi sa sobrang mapaglaro ng tadhana, pati sa pangalan ko nakakabit ka. You were my right now, but now you became my someday." Niyakap ko siya sa huling pagkakataon at ang yakap na 'yun ang gumuho sa mundo ko. Napangiti na lang ako, "Makakalimutan din kita, Drake." Umihip ang malakas na hangin at halos manginig ako sa sobrang lamig. Lumandas ang mainit na luha sa mukha ko dahilan para bumalik sa kasalukuyan ang lahat. Ramdam ko ang init ng pisngi ko at agad kong inayos ang sarili ko. Bumagsak ang tingin ko. "Thanks for the memories and special moments, Alie. Destiny wrotes everything. Masakit pero 'yun na 'yun." aniya. Bumuntong hininga ako at nagkibit-balikat. "May tuldok na ang kwento natin. Nakasulat na ang ending, Ali." sabi ko. Ngumiti ako at niyakap siya. "This is the end." bulong ko sa kanya. "Destiny wrotes the end." THE END!