SISID SA KWEBA NI CASSANDRA (SPG)

POV: CHRISTOPHER “Oh, fvck! Ang galing mo… harder, please… basang-basa na ako!” “Yes… baby, I will fck your pssy harder! Ganito ba?” sabay mabilis na binayo ng lalaki si Claire. “Plak, plak… plak…” ang magkakasabay at maiindayog na tunog ng kanilang mga katawan na nagtatagpo. “Iyon ang unang bungad na sumalubong sa akin pagkarating ko pa lang sa tapat ng pintuan ng inuupahang silid ng nobya ko, na ako rin ang nagbabayad.” Kaarawan ngayon ni Claire kaya hindi na ako nagdalawang-isip na bisitahin siya. Nagkaroon kami ng kaunting tampuhan kaya naisip kong i-surprise siya, dala ang mamahaling bag na gusto niyang ipabili sa akin noong nakaraang araw. “Mahigpit kong hinawakan ang bag na nasa loob ng mamahaling paper bag habang unti-unting nanlalamig ang buo kong katawan. Hindi ko malaman kung ano ang dapat kong gawin. Susugurin ko ba sila at susuntukin ang lalaking kasama niya, o aalis na lang ako nang walang pasabi?” Nagtatrabaho lang ako bilang isang janitor sa Blackthrone Industries, isang kumpanyang hindi lang kilala sa buong bansa kundi kinatatakutan din. Isang imperyo na nagmamay-ari ng mga bangko, gusali, at malalaking negosyo. Sinasabi pa nga ng iba na kahit ang mga politiko ay tila hawak nila sa leeg. Sa loob ng marangyang gusali nito, makikita ang mga taong naka-amerikana, mayayaman, at makapangyarihan… …at mga katulad kong halos hindi man lang pinapansin. Isang hamak na janitor. Araw-araw, ako ang naglilinis ng maruruming sahig na tinatapakan ng mga CEO at milyonaryo. Tahimik lang akong nagmamasid. Walang boses, walang halaga. Pero sa kabila noon, tiniis ko ang lahat… Para kay Claire. Para sa babaeng akala ko ay magiging dahilan ng pag-ahon ko sa buhay. Ngunit sa likod ng pintuan, doon ko nalaman na hindi lang pala kahirapan at pagtatakwil ng sarili kong pamilya ang kalaban ko. Kundi pati pagtataksil ng sarili kong nobya. “Akala ko masusurpresa ko siya… pero ako pala ang nasurpresa.” “Ohhh! Damian… malapit na akong labasan!” muling ungol na sambit ni Claire habang mahigpit na nakakapit sa headboard ng kama. “Unti-unti akong nadudurog sa kinatatayuan ko… Ano bang meron sa lalaking katalik niya na wala sa akin?! Nagkulang ba ako sa pagpapaligaya sa kanya?” dagdag ko pa. Ako rin ang dahilan kung bakit nakapasok si Claire sa Blackthorne Industries. Kahit isa lang akong janitor, nagawa ko siyang maipasok bilang empleyado, at hindi basta-basta kundi sa mataas na posisyon na akma sa kanyang natapos. Habang nakatayo ako sa pintuan na bahagyang nakaawang, hindi ko alam kung sinadya ba iyon o sadyang wala lang silang pakialam kung may makakita. Napalunok ako. “Ang pag-ungol ni Claire habang nakasubsob ang mukha ng lalaki sa pagitan ng kanyang mga hita ay labis na masakit sa aking pandinig. Ngunit hindi lang iyon. Mas lalo pang sumakit nang marinig ko ang mga salitang namutawi sa kanyang bibig kasabay ng walang tigil nilang pag-ungol sa isa’t isa.” “K-kailan mo ba balak hiwalayan ang walang kuwenta mong janitor na boyfriend?” tanong ng lalaki habang paulit-ulit niyang binabayo si Claire. Halos tumirik na ang mga mata nito. “Ohhh! Aaaaahh… m-malapit na, Damian… malapit na…” “Isa lang siyang hamak na janitor at wala nang maibibigay sa akin. Pero ako ngayon, nasa mataas na posisyon na sa Blackthorne Industries. And thank you sa kanya. Kung hindi dahil sa kanya, hindi mo ako makikilala at hindi ko mararating ang posisyon ko bilang secretary mo.” Kinuyom ko ang kamao ko. Secretary mo?! Anong ibig niyang sabihin? Ipinasok ko lang ang nobya ko bilang empleyado, hindi bilang sekretarya ng Blackthrone! Pinilit kong kilalanin kung sino ang lalaki, pero hindi man lang siya lumingon kahit kaunti. Abala siya sa ginagawa nila ng nobya ko. Parang may bumara sa lalamunan ko. Hindi ko na kinaya ang mga naririnig ko. Tahimik akong umatras saka tuluyang umalis sa apartment niya, dala ang sakit na alam kong hindi ko makakalimutan. Para akong lasing na naglalakad palabas ng gusali kahit wala pa akong iniinom. Pagkalabas ko, napahinto ako. Tinitigan ko ang bitbit kong bag, iyong pinaghirapan kong bilhin para sa kanya. Napangiti ako… pero walang saya. Diretso ko itong itinapon sa basurahan. “Wala na,” bulong ko sa sarili ko. Wala na si Claire. Wala na ‘yung kami. Tumakbo ako nang tumakbo. Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Basta gusto ko lang makatakas sa sakit na ito. Hanggang sa marating ko ang isang club. Malakas ang tugtog, kumikislap ang ilaw, at punong-puno ng mga taong walang pakialam sa mundo. Eksakto sa kailangan ko. Pumasok ako. Umupo ako sa bar at agad umorder ng alak. “Isa pa,” sabi ko matapos kong ubusin ang unang baso. Hindi ako tumigil. Ang natitira kong pera sa bulsa, lahat iyon ginastos ko sa alak. Tinungga ko isa-isa, parang umaasang malulunod ko ang sakit. Pero habang tumatagal, lalo lang luminaw ang lahat. Ang mga narinig ko. Ang mga sinabi niya. Kung paano niya ako ginamit. Mariin kong hinampas ang baso sa mesa. “Putang ina…” mahina pero gigil kong sambit. Isa lang akong janitor sa Blackthrone Industries. Isang taong walang halaga sa paningin ng iba. “Kasalanan ito ng ama ko,” bulong ko habang hawak ang baso at mariing nakatitig sa kawalan. “Kung hindi niya ako ipinatapon bilang janitor, hindi sana ako iiwan ni Claire.” Humigpit ang pagkakakuyom ng kamao ko. “Anak niya ako pero pinili niyang gawin akong janitor sa sarili naming kompanya!” sigaw ng isip ko habang nanginginig ang mga kamay ko sa galit. Pinagpatuloy ko ang pag-inom, parang doon ko sinusubukang lunurin ang lahat. Hiya, sakit, at poot. Pero hindi nawawala. Mas lumalala pa nga. “Blackthrone Industries…” bulong ko, mariing binibigkas ang pangalan ng kompanya. “Nagdilim na ang paningin ko. Halos hindi ko na makita kung sino-sino ang lumalabas at pumapasok sa club hanggang sa makarinig ako ng boses ng isang babae. “Kailangan mo ng matutuluyan?” tanong niya sa akin. Pero dahil malabo na ang paningin ko at hilong-hilo na ako, napatango na lang ako sa babaeng nagsalita. Naramdaman ko ang paglapit niya sa akin. Ang katawan niya’y napakalambot. Pakiramdam ko’y nakasuot lang siya ng swimsuit dahil ramdam na ramdam ko ang init ng balat niyang dumadampi sa braso ko. Maging ang matambok niyang dibdib ay kumikiskis sa katawan ko. Hindi ko na namalayan na nasa isang silid na kami… “Pinahiga ako ng babae sa kama. Dahan-dahan niyang hinubad ang aking mga damit. Gusto ko man siyang pigilan dahil mahal ko pa rin si Claire sa kabila ng ginawa niya, ngunit nalulunod na ako sa alak.” “Wala akong pera pambayad sa’yo!” bulalas ko. “Kaya please… stop what you’re doing,” bigla kong dagdag. “Huwag kang mag-alala, hindi ko kailangan ng kabayaran. Pirma mo lang ang kailangan ko.” Iyon ang huli kong narinig. Hindi ko na alam kung nakapirma na ba ako. Naramdaman ko na lang na panandali akong tumayo at muling nahiga, ngunit sa pagkakataong iyon, sa malambot na hita na imbes na sa kama.