Hinihintay Pa Rin Kita

Chapter 4: Paglaban sa Takot

Maya-maya, nagdesisyon silang maglakad-lakad sa paligid ng kubo. Ang mga alon ng hangin ay tila nagdadala ng hangin ng pag-asa. Sa likod ng kanilang saya, ang takot at pag-aalinlangan ay nagiging kasangkapan ng kanilang puso.

“Yna, paano kung hindi tayo magtagal?” tanong ni Ned, ang kanyang tinig ay naglalaman ng pag-aalala.

“Hindi ko alam, senyorito. Ayoko sanang isipin ‘yan, pero minsan, nahihirapan akong magpanggap na okay lang ang lahat,” sagot ni Yna, ang kanyang puso ay bumabayo sa takot.

“Nagkakaroon tayo ng magandang samahan, hindi ba? Sana ito ay magpatuloy,” sabi ni Ned, ang kanyang mga mata ay puno ng pag-asa.

“Gusto ko rin sana, pero paano kung…” nag-atubili si Yna.

“Walang ‘paano kung,’ Yna. Ang mahalaga ay ang kasalukuyan. Ngayon, nandito tayo at magkasama,” sabi ni Ned, tila nagbibigay ng lakas kay Yna.

“Pero ang mga pangarap ko… ang mga takot ko…” sabik na sagot ni Yna, hindi alam kung paano ipahayag ang kanyang nararamdaman.

“Yna, ang mga pangarap ay hindi nagiging realidad kung walang pagkilos. Kaya’t lumaban tayo. Nandito ako para makasama ka,” ani Ned, pinipilit na ipakita ang kanyang sinseridad.

“Senyorito, maraming salamat. Pero sana, huwag mong gawing biro ang lahat,” sagot ni Yna, puno ng takot.

“Yna, hindi kita bibiguin. Isang pangako na walang biro,” sagot ni Ned, ang kanyang boses ay puno ng determinasyon.

Sa mga oras na iyon, tila ang pag-ibig at pagkakaibigan ay nagiging liwanag sa gitna ng kadiliman. Sa bawat hakbang, unti-unting nagiging matatag ang kanilang ugnayan, at sa likod ng kanilang mga ngiti, nag-uumapaw ang pag-asa.