Sa mga sumunod na araw, palaging kasama ni Yna si Ned. Hindi niya maikakaila ang saya na dulot nito sa kanyang puso, ngunit sabay na umuusbong ang mga pagdududa.
“Senyorito, anong nangyayari sa atin?” tanong ni Yna habang naglalakad sila sa tabing-dagat ng Hacienda Quangco. Ang mga alon ay tila naglalakad sa ritmo ng kanyang puso.
“Bakit, Yna? Parang may mabigat na nasa isip mo?” tanong ni Ned, nahahalata ang pagbabago sa kanya.
“Wala naman po… Pero kasi, nagiging mas malapit tayo, at natatakot ako sa mga mangyayari,” sagot ni Yna, ang kanyang boses ay may halong pangamba.
“Bakit ka natatakot? Sa tingin mo, mawawalan ako ng interes?” sabi ni Ned, nakangiti habang pinapansin ang mga damdamin ni Yna.
“Hindi naman sa ganoon, pero… paano kung hindi ko kayanin? Baka masaktan ako,” sagot ni Yna, ang kanyang mga mata ay puno ng pag-aalinlangan.
“Nandito lang ako para sa iyo, Yna. Hindi kita iiwan. I promise,” bulong ni Ned, nagtatangkang patatagin ang loob ng dalaga.
Ngunit sa kabila ng kanilang magandang samahan, may mga bagay na hindi maiiwasan. Ang mga tsismis sa hacienda ay nagiging usapan. May mga tao na walang ibang ginawa kundi ang manghimasok sa buhay ng iba.
“Yna, narinig mo na ba ang mga sinasabi ng iba?” tanong ni Ned, habang naglalakad sila pabalik sa kubo.
“Hindi ko na masyadong pinapansin. Alam mo naman kung paano ang buhay dito,” sagot ni Yna, nakatingin sa lupa.
“Pero, hindi mo ba naiisip na kailangan natin itong ayusin? Baka magdulot ito ng problema,” sabi ni Ned, nag-aalala sa kinabukasan nila.
“Baka nga, pero sana, magpatuloy ang magandang samahan natin. Ayoko sanang masira ang lahat,” tugon ni Yna, naglalaman ng pag-asa sa kanyang boses.