TULALA akong nakamasid sa hindi kalayuan. Nasa kubo ako at nagpapahinga. Kinuha ko ang isang bote ng tubig na binaon ko. Pawisan pa ako at pagod na pagod. Ang dami kong naggapas na damo ngayong araw. Tanghali pa lang ay halos makalahati ko na kaagad ang malawak na lupain. Ang poot at galit sa puso ko ay naghahalo. Nagtataka lang ako at hindi ko magawang umiyak.
Parang nailamukos ang puso ko pero natitiis ko pa. Marahil ay nakahanda na ang sarili ko na balang araw ay sasapitin ko ito. Hindi na ako magtataka pa dahil matapobre ang mga magulang ni Sonya. Matagal na namin silang kapitbahay ay hindi nila kasundo ang mga magulang ko. Noong mga bata pa kami ay palihim pa kaming naglalaro ni Sonya. Hanggang sa naging magkaklase kami ni Sonya sa elementarya. Noong highschool ay naging kaklase ko
