Doktorlar Tuğrul'u muayene ederken ben de gözlerimden akan yaşlarla ona bakmaktan alamıyordum bir türlü kendimi. Bir ay... Koca bir ay onun gözlerini açmasını dilimde dualarımla beklemiştim. O kazada, ben nasıl bebeğimi korumak için karnıma sıkı sıkıya sarılmışsam, Tuğrul da her ikimizi korumak için elinden geldiğince bedeniyle üstümüze kapanmış, o sırada da başına ağır bir darbe almıştı. O darbeden dolayı da bir aydır komadaydı.
Şimdi onun gözlerini açmış olduğuna inanmak bu yüzden çok zordu benim için. Sanki bebeğimin kokusunu soluduğum gecelerde zorlukla uyuduğum zamanlarda gördüğüm rüyalara benziyordu bu an ve ben delicesine uyanmaktan korkuyordum şimdi.
Tuğrul da benimle aynı durumdaymış gibi gözünü bile kırpmadan yüzüme bakıyordu. Sanki gerçekliğimden şüphe duyar gibiydi.
Doktorla
