Sabah gözlerimi açarken içimde tarifini yapamadığım türde bir sıkıntı vardı. Sanki ruh halim bebeğime de yansımış gibi o da bu sabah fazlasıyla hareketsizdi. Saçmalıyordum. Bugün kocamla geçirdiğimiz tatilimizin dördüncü günüydü ve her şey gerçek olamayacak kadar güzeldi. Sanırım mutsuz olmaktan korkan yanım yine ortaya çıkmak için uğraşıyordu.
Elimi karnımda gezdirerek kendimden çok kızımı teselli etmek istercesine, "Az biraz mutlu olunca yine saçmalamaya başladı annen," diye mırıldandım. "Sen kusuruma bakma bebeğim. Allah'ın izniyle artık mutsuzluk yok bize. Babanla birlikte hep birlikte çok mutlu olacağız."
"Bunun aksi mümkün mü sanki?"
Duyduğum sesle başımı odanın kapısına doğru çevirdim. Tuğrul omzunu kapı pervazına yaslamış şekilde beni izliyordu. Onu gördüğüm an tüm sıkıntımı unu
