Ben seni seviyorum!” diye bağırdı.
“Hayır,” dedim. “Sen beni sevmiyorsun. Oyuncağı elinden alınmış bir çocuk gibisin.”
Bir anda frene bastı. Araba sertçe savruldu.
Kalbim yerinden çıkacak gibiydi.
Bana döndü.
Gözleri kıpkırmızıydı.
“Ben olmadan yaşayamazsın!” dedi.
Nefesim bir anlığına kesildi.
Ama korkudan değil.
Bu cümleyi daha önce de duymuştum… defalarca.
Ve her seferinde inanmıştım.
Ama bu sefer…
Başımı yavaşça kaldırdım. Gözlerinin içine baktım.
İlk defa… gerçekten ilk defa… onun söylediklerini değil, gerçeği gördüm.
“Bak,” dedim sakin ama keskin bir sesle, “Ben sensiz de öyle bir yaşarım ki aklın şaşar.. Sen kendini ne sanıyorsun be?"
Korkuyor muyum? Evet.. Ama susacak da değilim.. Bıktım artık.. Yıllarca beni manipüla etmesinden. Bir an sustu. Sanki ne diyeceğini bi
