Hemşire odadan çıktığında içeri ilk giren annem oldu.
"Nalan!! kızım.." derken sesi titriyordu. Annemi görünce gözlerim doldu.. İlk cümlem "seni yine dinlemedim anne.. Çok özür dilerim.." Annem yanıma gelip sarıldı..
"Ne özrü yavrum benim.. Senin ne suçun var?" annemin sarılması tüm ilaçlardan daha şifalıydı.. O sıkıca sarılınca sanki tüm acılarım geçti gibi hissettim. "İyi misin kızım?" diyen babamın sesiyle kafamı babama çevirdim.. Ama utancımdan yüzüne bakamadım.. "İyiyim baba" dediğim de babam anlamış gibi yatağın yanına gelip anneme "Yeter biraz da ben sarılayım kızıma" diyerek annemi uzaklaştırdı. Babamdan böyle bir şey beklemiyordum.. Babam sevgisini çok belli etmeyenlerden di.. Çocukluğumda bile çok fazla sarılıp öpen baba olmadı hiç bir zaman..
Babam kollarını açtığında bir an
