Yaklaşık on dakika sonra araba durdu.
Etraf… sakin bir göl kenarıydı. Gün batımı başlamıştı. Gökyüzü turuncu, pembe karışımı bir renge bürünmüş… suyun üstüne yansıyordu. Ağzım açık kaldı.
“Cidden…” dedim fısıltıyla. “Burası… çok güzel.”
Mert arabadan indi, benim kapımı açtı.
“Elbette güzel,” dedi. “Seni getirdim sonuçta.”
“Özgüvene bak ya…” dedim gülerek ama içim eridi resmen.
Arabadan indim. Hafif bir rüzgar vardı. Saçlarım uçuştu.
Mert bir an durdu…
Ve saçımı kulağımın arkasına aldı.
"Çok güzelsin.. Aklımı alacak kadar güzel.."
Mert’in o cümlesi…
Kalbime değil, direkt aklıma vurdu.
Çünkü biri bana ilk defa bu kadar net, bu kadar filtresiz bir şey söylüyordu. Öyle süslü cümleler yok, abartı yok… ama etkisi? Fazlasıyla var.
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
Saçımı kulağımın ark
