EMERALD: HEIR OF THE REBORN EMPIRE

EMERALD: HEIR OF THE REBORN EMPIRE Part I: The Accident Chapter 1: Ang Last Shift Ko Word count: ~1,420 Sobrang bigat ng talukap ng mata ko, pero kailangan kong buksan ang mga ito. Parang may bakal na nakadagan sa buong katawan ko—tired, pagod, at halos hindi ko na maramdaman ang mga paa ko sa tagal kong nakatayo. Eighteen hours na akong nasa assembly line dito sa isang electronics factory sa Lipa City. Walang pahinga na sapat, walang ingay na tumitigil—tuloy-tuloy ang ugong ng makina na parang bumubulong: “Trabaho ka lang, Liza. Kailangan mo ng pera.” Ako nga pala si Liza Marquez. Thirty-four years old, simple lang—walang maipagmamalaking pinag-aralan, walang koneksyon, at walang ibang sandata kundi ang sipag at tiyaga. Ordinaryong production worker lang ako sa kumpanyang ito, kung saan ang pangalan ko ay isa lang sa mahabang listahan ng empleyadong pwedeng palitan anumang oras . Wala kaming matatawag na magandang sahod—sapat lang para mabuhay, pero kulang para umasenso. Pero wala akong choice; kailangan kong tiisin ang bawat araw. Bakit? Kasi may apat akong anak na naghihintay sa bahay—o dapat kong sabihin, sa barong-barong na inuupahan namin sa gilid ng bypass road. Maliit lang ito, luma, at tuwing umuulan ay tumutulo ang tubig sa kisame. Pero ito ang tanging matutuluyan namin. Nandoon din si Karding, ang live-in partner ko. Hindi naman siya masama—pero minsan, parang siya pa ang panglima sa mga anak namin. Madalas siyang tamad maghanapbuhay, umaasa na lang sa sweldo ko na halos kulang na nga sa pagkain, renta, at pang-araw-araw na gastusin. Pagkalipas ng huling inspection, pinatay ko na ang ilaw sa aking workstation. Ang mga kamay ko ay magaspang, puno ng gasgas at mantsa mula sa paghawak ng maliliit na piyesa ng electronics araw-araw. Masakit ang likod ko, at ang tuhod ko ay nanginginig sa tagal ng pagtayo. Pero sanay na sanay na ako—ito na ang buhay ko sa loob ng maraming taon. Paglabas ko ng gate ng pabrika, sinalubong ako ng hangin na amoy alikabok at usok ng sasakyan. Gabi na—alas-onse na ng gabi. Madilim ang daan pauwi, at iilang poste lang ang may gumaganang ilaw. Umuulan nang mahina, kaya ang kalsada ay madulas at maputik. Ipinagkasya ko ang sarili ko sa manipis na kapote—ang tanging proteksyon ko laban sa lamig at ulan. Habang naglalakad ako, hindi maalis sa isip ko ang mga kamag-anak ko. Sila—mga tiyahin, tiyuhin, at pinsan—ang dapat sana ay kakampi ko sa buhay, pero sila pa ang naging pinakamasakit na kaaway. Noong bata pa ako, noong buhay pa ang mga magulang ko, may minana sana kaming lupain—maliit na bahagi ng lupa dito sa Batangas na sana ay magbibigay sa amin ng magandang kinabukasan. Pero inagaw nila ito sa amin. Sinabi nila noon: “Masyado pang bata si Liza, hindi niya ‘yan mapapangasiwaan. Mas mabuti kung kami na muna ang bahala.” Pero ang totoo? Sakim sila. Kinuha nila ang lahat—ang lupain, ang mga dokumento, at ang pag-asa namin. At nung nagkasakit ang nanay ko at humingi kami ng tulong, tawa lang ang ibinigay nila sa amin. Minaliit nila kami, tinawag na tamad at walang silbi, at pinabayaan kaming lunurin sa hirap. Mula noon, naging ganoon na ang tingin nila sa amin—mga pulubi na pwedeng tapakan at apihin. At dahil wala akong yaman at kapangyarihan, wala akong nagawa kundi tiisin ang lahat. Minsan, kapag nagkikita kami sa baryo, ang mga tingin nila ay puno ng panghahamak. Parang sinasabi nilang: “Tingnan ninyo, ganyan na lang kalungkot ang buhay nila.” Napahinto ako sandali para ayusin ang sapatos ko na nabasa na. Ang lamig ng ulan ay tumatagos sa buto ko, pero mas masakit ang lamig ng katotohanan—na sa mundong ito, kapag mahirap ka, wala kang boses. Wala kang halaga. Sa isip ko, habang naglalakad nang dahan-dahan sa gilid ng kalsada, ang tanging hiling ko lang ay makauwi nang ligtas. Gusto kong yakapin ang mga anak ko—maramdaman na kahit gaano man kahirap ang buhay, may dahilan pa rin para mabuhay. Gusto kong makita silang natutulog nang payapa, at malaman na bukas ay susubok ulit kami. Pero tadhana ang may ibang plano. Biglang may narinig akong mabilis na ugong ng makina mula sa likuran. Mabilis, napakalakas, at parang hindi nababagay sa tahimik at madilim na daanan na ito. Lumingon ako—at ang nakita ko ay matinding liwanag ng headlight ng isang sasakyan na humahagibis palapit. Isang luxury car—makintab, elegante, at ang presyo nito ay siguradong higit pa sa kikitain ko sa buong buhay ko. Sinubukan kong tumabi nang husto sa gilid, pero parang nawalan ito ng kontrol dahil sa basang kalsada. Bago ko pa man makapag-isip o makasigaw, naramdaman ko na ang matinding banggaan. BOOM! Tumalsik ang katawan ko nang malayo. Ang sakit ay parang dumaan sa buong pagkatao ko kinakabahan Ako sa pagkabundol ng katawan ko. At sa isang iglap, ang ingay, ang sakit, at ang mundo ay biglang naglaho. Naging itim ang lahat. Ang huli kong naisip bago ako tuluyang mawalan ng malay: Mga anak ko… patawarin ninyo si Nanay…