Barış
Ofisin ortasında durmuş “Abartma Barış.” dedi. Sözleri zehirli ama bal kadar tatlı.
Bunu daha önce defalarca duydum, her zaman aynı eğlenen tonla çıkardı, sanki kaygılarım onu ilgilendirmeyen bir oyundan ibaretmiş gibi davranırdı.
Gözde çok güzel bir kadındı. Yüzünün her çizgisi özenle oyulmuş, gülümsemesi insanı savunmasız bırakan cinsten, vücudu ise erkekleri cümle arasında duraklatan cinstendi.
Güzellik onun silahıydı ve ben bir zamanlar gönüllü olarak vurulmuştum.
Kredi kartlarımla saçma sapan bir şey aldığında abarttığımı söylerdi. Bir çanta veya bir kolye, çalışanımın aylık maaşından çok daha fazla bir paraya hem de.
Ona bunları karşılamayacağımı hiç söylememiş olsam bile tepki gösterdiğimde güler ve beni aşırı bulduğunu söylerdi.
Neden böyle düşündüğünü sorduğumda gül
