My Son's Nanny is a Gangster

Chapter 14: Stay or say goobye.

Lui's pov

It's eleven o'clock in the evening. And I'm still here in the hospital.

I have no choice but to stay. Ayaw kasi akong paalisin ni Colbie. Buti na lang bumaba na ang lagnat niya. Nandito rin ang daddy niya para magbantay sa kanya.

Hindi 'ko na naituloy ang pagpunta kay Lolo.

"Sir, umuwi na po muna kayo. Ako na po ang bahalang magbantay kay Colbie."

"No. Ikaw na lang muna ang umuwi. Ako ng magbabantay sa kanya." Hindi ito natinag sa pagkakaupo sa upuang katabi ng kama ni Colbie.

"Sir, late na po. May pasok pa po kayo sa opisina bukas 'di ba? Lalabas na naman po bukas si Colbie. Kaya ako na lang po ang maiiwan dito." I insist, kasi kanina ko pa nakikitang pinipigilan niyang makatulog.

"No. It's okay. I'll stay here. Umuwi ka na at balikan mo kami dito bukas ng umaga." Sabi nito. Mukhang wala itong balak umuwi.

"Okay sir. Bibilhan ko na lang po muna kayo ng kape sa labas." Sabi ko na lang bago ako tuluyang umalis.

Bumili ako ng kape sa malapit na coffee shop. At saka ako bumalik muna ng ospital para ibigay ito sa daddy ni Colbie bago umuwi sa bahay nila.

Ang tagal 'ko ng nakahiga sa kama pero hindi pa rin ako makatulog.

Hindi ako mapapanatag hanggat hindi ko nakikita si Lolo. Kanina sinubukan ko siyang tawagan pero un-attended ang cellphone niya.

I really need to go there. I want to see my lolo.

Kinabukasan, maaga akong gumising para puntahan sa ospital si Colbie.

Madi-discharge naman na siya mamaya. Kaya mag-papaalam ako sa daddy niya.

I decided to go home. Lolo needs me. Kaya kahit ayaw niya. Uuwi ako para alagaan siya.

On my way sa ospital tinawagan ko si Myton. Mabuti naman sinagot niya agad.

"Goodmorning, Lui! So, bakit napatawag ka ng ganito kaaga?" Mukhang kagigising lang nito pero energetic na kaagad.

"Where's Lolo? Nasa ospital pa ba siya o nasa bahay na?" Walang ligoy kung tanong.

"Dont tell me may balak kang umuwi?"

"Hindi iyon balak. Uuwi talaga ako. Kaya tell me kung nasaan si lolo. Para doon na ko didiretso."

"Ang tigas talaga ng ulo mo," reklamo nito.

"Pareho lang tayo. Kaya sabihin mo na sa'kin."

"Psh! Fine. Inuwi na siya nila daddy sa bahay niyo. Mas ligtas daw kasi siya roon kesa sa ospital. May posibility daw kasi na may makapuslit na kalaban kapag doon pa siya nag-stay," paliwanag ni Myton.

"Mukhang seryoso ang sitwasyon, ah. Mas kailangan kong umuwi at mag-stay sa tabi ni Lolo."

"Pero paano ang alaga mo?" Myton asked.

"Mukhang gusto naman siyang masolo ng daddy niya, eh. E, 'di, pagbibigyan 'ko siya. Magpapaalam ako ngayon sa kanya na uuwi muna ako."

"Anong reason ang sasabihin mo sa kanya?" tanong ulit ni Myton.

"My lolo is sick and I have to take care of him." Which is iyon naman talaga ang totoo.

"Hay... Ano pa nga ba ang magagawa 'ko? Eh, hindi ka naman makikinig sa akin. Basta doblehin mo ang pag-iingat mo. For sure those jerk is roaming around the vicinity. Kaya ka nga ayaw pauwiin ni Lolo Alfred, eh," Myton.

"Im not afraid of them. I'll hang up na. Nandito na 'ko sa ospital. Thanks sa info, Myton." Nagbayad ako sa taxi saka bumaba na dito.

"Okay. Bye! Takecare." Nawala na ito sa kabilang linya.

Ibinulsa ko na ang cellphone 'ko saka pumasok ng ospital.

Sebastian pov

Nagising ako ng marinig 'ko ang pagbukas ng pinto.

Umaga na pala. At nakatulog pala ako ng nakatalungko sa kama ni Colbie.

"Sir, dinalhan 'ko po kayo ni Colbie ng almusal." It's Lui. Inilapag nito sa mesa sa tabi ng kama ni Colbie ang dala nitong pagkain. "Kamusta na siya?" Tanong nito.

"He's okay now. Pwede na siya na sa bahay na lang magpahinga." Sagot ko.

Napatingin ako sa dala niyang bag. 'Yung isa mukhang mga gamit namin ni Colbie. Dahil inilapag niya ito sa kama. Pero 'yung isa mukhang sa kanya.

Mukhang nabasa niya naman ang nasa isip 'ko.

"Ahm... Sir, mag-papaalam po sana ako," She said.

"You're leaving?" Nakakunot ang noong tanong 'ko.

"Yes, Sir. Kailangan kong umuwi ng pansamantala sa amin. Nagkasakit kasi si Lolo. Kaya kailangan 'ko siyang alagaan," seryosong sabi nito.

"But how about, Colbie?" I asked.

Sakto namang nagmulat ng mata si Colbie.

"Ate lui....." And sad to say ang yaya niya ang una niyang tinawag. "Dad...." Bago ako.

"You're awake, son. Kamusta ang pakiramdam mo?" Agad kong tanong sa kanya.

"I feel better, dad. But im hungry." Sabay hawak nito sa tyan.

"Tamang-tama, I brought breakfast," Lui said, smilling at Colbie. "Kumain na kayo, Sir."

"How about you, Ate Lui?" tanong dito ni Colbie.

"Tapos na akong mag-almusal sa bahay. Kumain ka ng marami sabi ni Manang Ludy. Pinag-luto ka niya ng healthy breakfast para raw lumakas ka," Nakangiti ito habang kausap si Colbie.

"Okay, Ate Lui. Uubusin 'ko ang breakfast 'ko para makauwi na tayo." Masigla namang sabi ni Colbie.

Tsk! Pano na kapag nalaman niya na aalis ang yaya niya?

"Okay. Let's eat." Inihanda ko na ang pagkain niya.

"Sir, ako na po ang magpapakain kay Colbie. Kumain na rin po kayo. Papasok po ba kayo ng opisina?" Lui asked.

"Hindi. Tumawag na 'ko kay daddy na hindi muna ako papasok. Sige, pakainin mo na si Colbie."

"Yes, Sir." Sinimulan na nitong pakainin si Colbie.

Paano niya kaya sasabihin sa anak 'ko na aalis siya?

Kagagaling lang nito at medyo may sinat pa nga.

Inalis ko na nga sa isip 'ko ang ideya na paalisin siya. Dahil ayaw 'ko mang aminin, mukhang hindi ko na siya maaalis sa buhay ng anak ko.

Pagkatapos naming mag-almusal pinainum niya ng gamot si Colbie saka binihisan.

Nakapagpalit na rin ako ng damit. Mamayang hapon pa madi-discharge si Colbie dahil kailangan naming hintayin ang resulta ng mga test sa kanya. Para makasiguro.

Nang makatulog ulit si Colbie. Nakita 'ko na binitbit niya ang bag na dala niya saka lumapit sa'kin. Nasa may sofa kasi ako sa loob ng kwarto ni Colbie.

"Sir, aalis na po ako. Kayo na po munang bahala kay Colbie," She said.

"Aalis ka ng hindi niya alam?" I asked, ng hindi tumitingin sa kanya.

"Mas mabuti na pong hindi niya alam."

"Aalis ka kahit may sakit ang alaga mo?" Halos magsalubong ang kilay 'ko ng tumingin ako sa kanya.

"Sorry Sir. Pero kailangan ako ng lolo 'ko. Tsaka okay na naman po si Colbie. At nandito naman po kayo." Seryoso at hindi man lang natinag na sagot nito.

"Hah! So, aalis ka pa rin kahit sisantihen kita?" Naghahamon kong tanong sa kanya.

At first mukhang nagulat siya at hindi niya inaasahan ang sinabi 'ko. Pero nakabawi siya agad at....

"Okay Sir. Kung iyan ang gusto niyo. Kayo nang bahalang magsabi kay Colbie. I have to go." Saka ito nagsimulang maglakad palabas.

"Hah! So, you're leaving!" Napatayo na ako at hindi 'ko na napigilan ang pagtaas ng boses 'ko.Mabuti na lang hindi nagising si Colbie.

"Yes, Sir." Saka ito tuluyang umalis.

"Talagang umalis nga siya? Hah! Great. How great!" Napaupo ako at naihilamos 'ko na lang ang mga palad ko sa mukha 'ko.

"Hindi 'ko itinuloy ang pagpapaalis sa kanya because of Colbie. Tapos siya itong kusang umalis. Anong sasabihin 'ko kapag hinanap siya ni Colbie?" Napatingin ako sa anak kong mahimbing na na tutulog.

"What to do now, Sebastian?" Naitanong 'ko na lang sa sarili 'ko.

Lui's pov

I'm on my way pauwi sa amin sa palawan.

Nagulat ako sa sinabi ng daddy ni Colbie na sisesantihin niya ako kapag umalis ako.

Pero, I have no choice. Ayokong iwan si Colbie. Napamahal na sa akin ang batang iyon at may sakit pa siya ngayon. Pero mas kailangan ako ni Lolo.

Hindi ako matatahimik kapag hindi 'ko na check ang sitwasyon doon.

I want to stay with Colbie. But I have to say goodbye. Well, hindi nga ako nakapagpaalam sa kanya, eh. Pero mas mabuti na rin iyon. Baka mahirapan lang akong umalis kung malalaman niya.

I have to do this for my Lolo Alfred.

Cohen07