CHAPTER 9
518 Words
Grace's POV
Ang kaharap ko ngayon walang iba kundi si Daewon Cohen. Ang lalaking tinakasan ko noon, ang iniwan ko noon sa unit na iyon... COHEN pala yung surname niya. Isa sa pinakamayaman na businessman sa asia.
"You look so pale Ms. Jin. Are you okay?" Sarcastic na tanong ni Daewon.
"I-i'm okay sir." Nauutal na sagot ko.
Hindi ko alam pero parang pinagpapawisan ako kahit na may aircon naman dito sa loob ng office ni daewon.
"Are you sure Ms. Jin?!" Sabay tingin ng masama sakin.
"Y-yes sir. Sige po l-labas na po ako." Utal na sabi ko, sabay talikod papunta na sana nang pintuan.
"So, you are avoiding me again?! Are you scaping me again?! Ms jin or should I called you my wife?" Madiin na sabi niya.
"W-what?" Hindi makapaniwala sa sabi ko.
P-paano? Pinaiba ko na nga yung kulay ng buhok ko. Nakilala niya parin ako? Saka paano niya ako naging asawa?
"Yes my wife." Madiin pero mararadaman mo na may galit na sabi niya.
"Baka naman nakalimutan mo dahil sa tagal mong nawala sweety." Dagdag niya pa.
"S-sir baka nagkakamali ka lang. Saka w-wala akong alam." Dipensa ko.
Lumakad naman siya papalapit sakin habang ako naman paatras hanggang sa macorner na niya ako. Habang yung dalawang braso niya nasa magkabilang gilid ko na.
"S-sir." Natatakot na sabi ko sabay tulak ng konti sakanya.
Pero parang wala lang siyang narinig, at mas lalong idiniin yung katawan niya sa katawan ko.
"Nagmamatigas ka pa ngayon sweety sa tingin mo hindi kita makikilala kahit pinaiba mo nang kulay yang buhok mo?" Gigil na sabi niya sabay hawak ng mahigpit sa braso ko.
"N-nasasaktan ako." Natatakot na sabi ko. Hindi ko tuloy maiwasan hindi mapaluha. Oo na kasalanan ko na kung bakit siya galit ngayon.
"Kahit anong gawin mo sa sarili mo makikilala parin kita. Mahahanap parin kita kahit saan ka magpunta!" Galit na sabi niya.
Kinaladkad niya ako hanggang papalabas ng building. Hindi ko namalayan na nadapa pala ako dahilan para dumugo yung tuhod ko.
"S-sir. Nasasaktan ako." Naiiyak na sabi ko.
"Hindi lang yan ang mararamdaman mo kapag sinuway mo ulit ako. Maliwanag ba?!" Tumango ako bilang sagot.
Inangat niya yung mukha ko saka niya tinangal niya bigla yung salamin ko at pinunasan yung luha ko.
"S-sir." Naiiyak na sabi ko.
"Ayaw mo pa kasing umamin sa kagagawan mo!" Malakas na sabi niya sabay halik sa labi ko.
"P-please itigil mo na to! Aamin na ako saka hindi ko naman alam na asawa mo ako." Umiiyak na sabi ko. Habang umiiwas sa halik niya.
"Good! Say anything." He said. Habang inaayos niya yung buhok ko dahil nasa loob na kami ng kotse niya.
"Sorry. A-ako talaga to." Nakayuko na sabi ko.
Patuloy parin sa pagtulo yung luha ko.
Hinila niya ako papunta sakanya saka hinalikan ulit. Itinikom ko yung bibig ko dahil sa marahas na ginagawa niya.
Pepwersahan na sana niya ako ng may biglang kumatok sa pintuan ng kotse niya.
"Stay here, and don't run away again! Or else!" Paalala niya.
"Y-yes." Sagot ko.
Pagkalabas niya ng opisina ay napatingala naman ako habang umiiyak.
- Writer
