Efsun
Arabada giderken kendimi hala çok kötü hissediyorum. Çünkü hala midem bulanıyordu. Uyandığımda Hayat abla başımdaydı. Hemen beni hastaneden dışarı çıkarmışlardı. Çünkü kimliğim yoktu. Doktorlar ve hemşireler soru soracaktı. Bu da ayrı bir trajediydi aslında.
Müdür soru sorar gibi bana bakıyordu ama hiçbir şey sormayacak kadar da nazik bir adammış aslında. Onu şu an daha iyi anlıyordum. Ya da öyle düşünmek istiyordum.
Yine de Enes sürekli sorular soruyordu, Hayat abla da onunla uğraşıyordu. En sonunda eve gelmiştik. Zaten başımın ağrısı geçmişti ama midem hala biraz bulanıyor gibiydi. Bir sürü tahlil yapmışlardı ama tabii ki de tahlil sonuçlarını alamazdık. Eve geldik, müdür kapıdan indi, Hayat abla da çıkmıştı. - - Gerek yok dedim ama anlamadı, kolumdan tuttu. Bir anda başım dönü
