Efsun
Derin bir nefes aldım. İçime çektiğim hava, yıllardır ciğerlerime dolan en hafif, en ferah nefesti. Zincirleri kırılmış bir kuş gibi hissediyordum. Kanatları hala titriyordu ama gökyüzü artık ona aitti.
Gözlerimi kapattım. Sessizlik ... Kendi sessizliğim. Kimsenin nefesi ensesinde değildi. Kimse onu yönetiyor, kimse kaderini belirlemiyordu. Kendi kararlarını alabileceği, kendi adımlarıyla ilerleyebileceği bir hayat... Bu düşünce bile sarhoş ediciydi.
Bir yanıyla korkuyordum. Onca yıl kısıtlanmış bir kalbin, aniden özgürlüğe alışması kolay değildi. Peki ya yanlış yaparsam? Ya da bu yeni dünya bana çok fazla gelirse? Ama sonra içimdeki o ince sesi duydum. "Sen güçlüsün, Efsun. Bunca yıl çürütmeye çalıştıkları sen, işte hâlâ buradasın." dedim.
Gözlerimi açtım, gülümsedim. Hayatın
