Hilal
Bu evde delirmemek elde değil. Patlamaya hazır bir bomba gibiydim zaten ama ev beni daha çok daraltıyordu. Özellikle harika bir tatilden çıkıp, kocamın ne boklar yediğini öğrenip üstüne arkadaşımın kaçırılması ve bu hayatta en çok sevdiğim insanlardan birinin vurulmasından sonra hiç çekilmiyordu. Aslında kaynanam ölse fena olmaz. Çekilmeyen o ve dili. Dili kopsa da olurdu. Bu da şuanda beni idare ederdi.
Birinin ölmesini isteyecek kadar kötü biriydim sanırım ben. Asla iyi biri olduğumu düşünmüyordum artık.
- Ye biraz, özlemişsindir buranın yemeklerini dedi üstten bakarak Hayat ablaya kaynanam. Yok ya kötü olan ben değilim. Hayat bana başka çare bırakmıyordu.
- Yemekleri yapıyorum, huzurla da yiyorum. Sen ye, ağzın boş durunca başımızın etini yiyorsun dedi Hayat abla. Kaynanam
