Ciwan
Başım çatlayacak gibiydi. Karıların arasında kalmıştım resmen. Bir tarafta annem, bir tarafta Sevinç, bir tarafta yeni şeytan. Bir tane saf kadın yoktu yeminle. Milletin ki konuşmayı bilmez. Benim etrafımda ki kadınlar hiç susmaz. Anam keleş bile kullanabiliyor. Nereden düştüm bu aileye.
Telefonum çalınca cebimden çıkardım. Akşam yemeği için aşağı iniyordum. Sevinç arıyordu. Meşgule attım. Sabah sinir etmişti beni. Mesaj gelince baktım.
" Özür dilerim, zorunlulukların farkındayım. Seni çok seviyorum. Kıskanıyorum, ne yapayım? Lütfen akşam gel, oturup konuşalım. Ya da hiç konuşmayız"
Mesaj hiç cazip gelmiyordu. Kırk kere söyledim anam gibi olma. Çemkiren kadınları sevmem diye. Ayy gözüme anam gibi geliyordu söylendiği zaman. Bütün enerjim bitiyordu. Yeminle aletim söndü.
Yeme
