Hilal
Ciwan hiç iyi görünmüyordu. Çok durgundu. Kahvaltı yaparken de hiç sesi çıkmadı. Sabaha kadar onunla uğraştım ama hali yok gibiydi. O kadar cıvıl cıvıl olmasına, sürekli laf çakmasına, neşe dolu olmasına alışmıştım ki bu hali tuhaf geliyordu. Hasta desen değildi ama durgundu, çok sakindi. Sanki ne yapacağını bilmez bir haldeydi. Birlikte kahvaltıya gittiğimizde kayınbabam yine yoktu. Ciwan olduğu için kimse sesini de çıkarmamıştı. Öylece oturmuştu. Kahvaltı bittiği zaman kaynanam konuştu.
- Akşam Boranın kınası var. Hep birlikteyiz gidelim dedi. Kaşlarımı çattım.
- Boran Ağa'nın mı? dedim şokla. Ciwan da şok olmuştu. Elimi tutup susmam için uyardı.
- He ya, Zeyno da kendine göre bir gelin buldu sonunda. Muradına eriyor. Dün de hamam yaptı. Seninle vakit geçirmek için gitmedim
