Burning Touch (SPG)

CHAPTER 02

"Wow, did the two of you really fought?"

I rolled my eyes when I saw Marienel walking towards me with her annoying hair clips. Itong kaibigan kong ‘to ay mahilig sa mga cute na bagay lalo na sa mga accessories pero minsan ay nakakainis ang mukha nitong puno ng mga gano’ng palamuti. Para siyang Christmas tree. Kung hindi lang siya natural na maganda ay baka nasakal ko na siya.

I sighed and shrugged. "I really don’t know why he’s acting like that. Pinaparamdam naman niya na ayaw niya akong mawala pero nakakainis naman siya minsan," sagot ko.

"Break mo na, babe!"

Sinamaan ko siya ng tingin. Hindi kaya magandang biro 'yon! Alam niya naman na mahal ko si Carlo.

She pouted. "Don't look at me as if you're going to kill me. I'm just kidding, okay? As if naman may magagawa kami sa mga decisions mo sa life."

I leered. "Your clips are annoying me. Paano kung mahulog ang isa sa mga 'yan tapos napunta sa pagkain na niluluto mo?" pag-iiba ko ng usapan.

"Come on, they'll be lucky! For your pretty information, darling, these clips are way more expensive than the foods I serve in this restaurant. These hair clips are made of diamonds, uh-uh."

Napailing na lang ako at pinagdasal na sana ‘wag siyang manakawan dahil sa ginagawa niya. Dahil kawawa siya kapag nangyari 'yon. Nai-imagine ko na sinasabunutan siya para lang makuha ang mga mamahalin niyang diamonds sa buhok.

I kissed her cheeks before leaving the Restaurant. Nag-text kasi sa akin ang isa naming kaibigan na si Welmar na nasa mall daw ito at kasama niya si Mike na co-model niya na siya ring pinagseselosan ni Carlo dahil sa bagong project namin.

Wala naman akong gagawin kaya pumayag akong makipagkita sa kanila sa BJ Mall na malapit lang sa Restaurant ni Marienel.

I parked my car and wear my mask and cap before going out. Maraming tao kaya hindi na ako nagtakang gano'n rin ang ginawa nina Mike at Welmar nang makita ko sila.

"Ang tagal mo naman!"

"Traffic, bitch."

Umupo ako sa tabi ni Mike na kumakain ng pizza. Medyo nakayuko siya para hindi siya mapansin ng mga tao.

"Humanda talaga kayo kapag may nakakita sa inyong dalawa," natatawang sabi ni Welmar. Isa siya sa mga close kong kaibigan. Actually, anim kaming magkakaibigan, babae ang lima at siya lang ang naiiba. A mermaid.

Tama naman siya. Malaking usap-usapan 'to kapag may nakakita sa aming dalawa ni Mike dahil baka isipin nila na nagde-date nga kami.

"Matakot sila kung malaman nilang si Welmar at Rochel pala ang nag-date," asar naman ni Mike.

Bigla ko tuloy siyang nahampas sa braso. "That's, eww! Puwede ba!"

He laughed making some of the costumer looked at him. Mabuti na lang ay nakasuot na ulit siya ng mask. That's close!

"I'm just kidding, Roch. Hindi na agad maipinta 'yang mga mukha ninyo," natatawa niyang sabi.

Well, I just hate it. Naalala ko noong hindi pa alam ng mga tao na best friend ko si Welmar. Ginawa nila kaming loveteam! Sinong matutuwa roon? Kahit si Welmar ay nandidiri.

He is gay and they don't know that. Kaming nga kaibigan lang niya ang nakakaalam no'n.

"What are you two doing here, anyway?" I asked.

"Ka-miss gumala, e," sagot ni Welmar.

I rolled my eyes. Anong ka-miss gumala tapos sa Mall lang pupunta? Sigurado akong may monkey business ang isang 'to rito kasi usually, ang gala niya ay ibang bansa, hindi pang Pilipinas.

Nagkibit balikat na lang ako nakipag-usap kay Mike. Hinila lang daw siya ni Welmar papunta rito sa mall kaya wala na siyang nagawa dahil gutom na rin naman daw siya.

"Kamusta kissing scene ninyo?" biglang tanong ni Welmar kaya sinamaan ko siya ng tingin.

"Shut up."

Mike chuckled. "Fun!"

"Isa ka pa," I glared at him.

"Uh, darling, why are you like that ba? Akala ko professional? As if maririnig tayo ng boyfriend mong mas malaki pa ang oras sa gitara kaysa sa ’yo," pang-aasar ni Welmar.

"At least ako may boyfriend. E, ikaw?" asar ko pabalik.

Mike laughed when Welmar rolled his eyes in annoyance. Real talk pala ang hanap niya, e.

"I have to go home, guys," paalam ko sa kanila makalipas ang isang oras na puro kwentohan lang ang ginawa namin. Hindi ako makatagal sa ganito. Kung sana nag-aya sila ng Boracay, baka natuwa pa ako.

Umangat ang tingin ni Mike. "Hatid na kita?"

I shook my head. "No. Dala ko naman ang sasakyan ko."

I said my goodbye again and kissed Welmar's cheek. Naglakad na ako palabas ng BJ Mall nang maramdaman ko ang pag-vibrate ng cellphone ko.

I took it from my pocket and read the message while walking. It was from my manager saying that my dress for premier night is already ready.

I was about to reply nang maramdaman ko na lang bigla ang pagbangga ko sa isang bagay at ang pagdaloy ng mainit na likido sa dibdib ko.

"s**t!" I cussed in shock. Tinignan ko ang paligid, may iilang napatingin dahil sa boses ko pero agad rin naman silang tumalikod at nagpatuloy sa ginagawa nila. Thank goodness I am wearing a mask and a cap.

Sunod ko namang tinignan ang taong bumangga sa akin and I was like—wow, who is this hot human? Kahit naka-mask ako ay hindi mapigilan ang bahagyang pag angat ng mga labi ko.

He's tall and his messy hair looks normal making him look like a freaking model. Medyo nakayuko siya dahil pinupunasan niya ng panyo ang polo niya kaya hindi nakikita ang kanyang mukha but by looking only on his body built is enough for me to say that he is totally handsome.

And yea, I was right! Gwapo nga at... pamilyar. Saan ko nga ba 'to nakita?

Makapal ang kilay niya at ang tangos ng ilong. Perfect jaw and lips!

"Done?"

Napakurap ako nang ilang beses tumaas ang gilid ng labi niya. He is freaking handsome, but his smirking face is annoying me for some reason. Ngumisi lang naman siya pero iba ang dating no'n sa akin.

"W-what?" I stammered. Nainis ako sa sarili ko dahil nakakahiya na bigla akong nautal.

Just when I remember what happened earlier. Tumapon sa damit ko ang kape na hawak niya!

Take note that it's hot—well, I think he is hotter—whatever, and it might burn my skin!

Kinapa ko ang dibdib ko at pinakiramdamam kung may masakit ba or something. Thank goodness, wala. Hindi naman pala gaanong mainit ang kape dahil mukhang napabayaan niya... but still!

I glared at him even though it is hard to do because his way of looking at me was making me uncomfortable.

"Hindi ka ba tumitingin sa dinaraanan mo?" inis kong tanong sa kanya.

He put his hand on his pocket while the other one is holding the coffee. Lalo tuloy siyang nagmukhang model! Damn.

"Aren't I supposed to ask you that and not the other way around?" balik niya at hindi pa rin nawawala ang ngisi sa labi niya.

I rolled my eyes and put my hair on my back. "You think this will happen if you we're also looking on your way?"

Tumawa siya ng nakakaasar. Naghalo-halo ang nararamdaman ko dahil sa ginagawa niya. Inis dahil sa pagbangga niya sa akin at kilig dahil sa pagtawa niya.

Kilig? Damn yuck!

"I am not walking earlier, woman. It was you who bumped me."

"E ‘di dapat umilag ka!" I hissed.

"I was busy with my phone," aniya.

"Ako rin naman!"

"But I am not walking like you. Nakatayo lang ako at hindi naglalakad kaya kasalanan mo 'yon. If only you stopped, hindi sana nasayang ang kape ko."

I can't believe this guy! Ako na nga ang natapunan tapos kape niya pa rin ang iniisip niya? And instead of offering his handkerchief, he used it to wipe his own polo. My gosh! Gusto kong mag-wala sa inis! The word ‘gentleman’ is not present on his vocabulary! Pogi sana!

"You are so annoying!"

He smirked. "I know."

Naglakad na siya paalis pero hindi pa siya nakakalayo ay humarap siya ulit sa akin.

"Nice boobs, by the way. Hope to touch them soon."

My eyes dropped on my chest, and it widened when I saw my bra inside my shirt. Bumakat ang bra ko kaya naging klaro ang umbok ng malaki kong dibdib.

Damn it! It was his fault! Dahil sa natapon na kape bumakat ang dibdib ko sa manipis kong damit.

"Bastos!"