Sabah erkenden uyandım. Sessizliğin içindeki kuş sesleri camdan içeri süzülürken, mutfağa geçip hafif bir kahvaltı hazırladım. Üzerime hem rahat hem de kendimi iyi hissettirecek bir şeyler giydim. Barlas’ın getirdiği merhem işe yaramıştı; artık ne ağrı vardı ne de o geceyi hatırlatan bir iz. Sanki hiç yaşanmamış gibiydi.
Evdeyken çizdiğim gezi rotasını elime alıp çantamı hazırladım. İçine defterimi, kalemimi, su matarımı ve bana ait birkaç küçük ama anlamlı eşyayı yerleştirdim. Omzuma taktım ve kapıyı arkamdan sessizce çekip çıktım.
Köyün taş döşeli sokaklarını adımlarken, her evin bahçesi ayrı bir kartpostal gibiydi. Renk renk çiçekler, ahşap balkonlarda asılı saksılar, pencerelerdeki dantel perdeler... Her şey öylesine içten, öylesine sakindi ki, kısa bir an için "burada yaşlanabilirim
