ZİLAN

3.BÖLÜM

Babaannemle beraber yattık o gece, Zeynep'e kendi odamı verdim. Gözüme uyku girmedi, babamı düşünüp durdum. Beni yok saymış, ailesine benden bahsetmemiş, kendi hatasıyla yüzleşmemiş. Sağ sola dönüp duruyorum, sabahı zor ettim. Sabah ezanında babaannem kalktı namaz kılmaya, ben de kalkıp abdest alıp onunla beraber kıldım ve dedeme, yani bana baba olan adama dua ettim.

Babaannem beni yanına oturttu, 'Güzel kızım, çok özür dilerim, ben nasıl bir evlat yetiştirmişim kızım, çok özür dilerim.' 'Yapma babaanne, senin ne suçun var. İnşallah hemen giderler de daha fazla görmem. Kardeşlerime bir şey demiyorum ama ben onu affedemem babaanne.' O arada kapı çaldı, içeri Fatma girdi, 'Kahvaltı hazır hanım ağam' dedi. 'Tamam geliyoruz' dedi. Beraber aşağı indik.

Babaannem herkese baktı, amcam hemen 'Anne, babamın yerine kim oturacak?' dedi. Babaannem ters bir bakış atarak, 'Ne oldu oğul, babanı mezara koyup hemen başa mı geçmek istersin? Töre belli, aşiret toplanacak, o zamana kadar boş kalsın.' Herkes sofraya. 'Zilan sen yanıma geç kızım, Zeynep de senin yanına otursun, Boran sen de ailenle karşıya otur, Rohat siz de şöyle geçin.' Amcama baktım yüzü asıldı, sinirle babam ve ailesine bakıyor.

Babam 'Anne, cenazeye yetişemedim kusura bakma, işleri bırakamadım hemen...' 'Sen zaten ne zaman geldin ki oğul, baban sana hasret gitti, kendi hatalarınla yüzleş.' Sonra kimseden laf söz çıkmadı, kardeşlerim sanki neler oluyor diye bakınıyorlardı, sadece çatal bıçak sesleri vardı. Zeynep ortamı okuyor, kim nasıl davranıyor onu izliyordu. Kahvaltı faslı bitti, amcamlar kendi konaklarına geçti. Biz de babaannemle aşağı avluda oturup çay içiyorduk. Zeynep 'Ben biraz dinleneceğim' dedi ve odasına çıktı.

Babam geldi, 'Anne ben biraz aileme memleketi gezdireceğim' dedi, bana bakamadı bile, ardından kapıdan çıktı gitti ailesiyle, ben de arkalarından öylece baktım. Babaannem elimi tuttu ve hüzünlü gözlerle bana baktı.

Zilan: ‘Babaanne benim en kısa zamanda Ankara'ya dönmem lazım, daha fazla izin vermezler.’

Babaanne (Zozan):’ Kızım artık seni uzaktan koruyamam, deden öldü, seni rahat bırakmazlar, gidemezsin yavrum.’

Zilan: ‘ Ama babaanne benim bir düzenim var, işimi bırakamam.’

Babaanne (Zozan):’Buradaki ilk okula aldıralım seni kızım, gözümün önünde ol, sen de bırakma beni, olmaz mı.’

Zilan: ‘Bilemedim ki babaanne, nasıl olur, dediğin doğru artık rahat bırakmazlar beni.’

Derin düşüncelere daldım, nasıl olacaktı? Amcam burada kesin sorun çıkarırdı ama dönersem de rahat bırakmazlardı. Ne yapacağım ben Allah'ım, bana bir yol göster. Babaannem öğle namazı için kalkınca ben de kalktım,, beraber kıldık namazı,ı dua ettim hem dedeme hem de hakkımda hayırlısını diledim...