Destiny's Secret Love Affair (SSPG)

Tournament

CHAPTER 5

Tyler/Zeb POV

Pagkatapos ng kanilang matinding intimacy, humihingal pa si Zeb at Annika. Tahimik silang nagbihis, pareho silang nahihiya ngunit may ngiti sa kanilang mga labi. Si Annika ang unang nakapag-ayos at nagpaalam na kay Zeb.

"Thank you, Zeb. That was... unforgettable," sabi ni Annika, sabay bigay ng isang matamis na ngiti.

"Thank you, Annika. Take care," sagot ni Zeb, pinapanood siya habang palabas ng silid.

Nang makalabas na si Annika, huminga ng malalim si Zeb at nag-ayos na rin ng kanyang sarili. Pagkahawi niya ng comforter, napansin niya ang bakas ng dugo sa kama. Napatigil siya at napaisip.

Ilang minuto lang ang nakalipas, pumasok ang boss ni Tyler, si Marco, sa silid. Nakita niya si Zeb na nag-aayos pa ng kanyang damit.

"Tyler, what the hell happened here?" tanong ni Marco, kita sa mukha ang pag-aalala.

Nagulat si Zeb, ngunit agad siyang nakabawi. "Uh, boss, sorry about the mess. There was... an unexpected guest," sagot niya, pilit na iniiwasan ang tingin ng kanyang boss.

"Unexpected guest? You know how we value discretion here, Tyler. Sino 'yung babae?" tanong ni Marco, kita sa kanyang mukha ang pagkabahala.

"She's just... someone I met tonight. It got a bit out of hand," paliwanag ni Zeb, nagsisimulang kabahan.

"Hindi mo ba alam ang mga rules dito? We can't afford any scandals," sabi ni Marco, ang boses niya ay nagiging mas seryoso.

"Yes, boss. I understand. I'll make sure this won't happen again," pangako ni Zeb, sinisikap na pakalmahin ang kanyang boss.

Tumango si Marco, ngunit halata pa rin ang pagkabahala sa kanyang mukha. "Clean this up, and make sure nothing like this happens again. We have an image to uphold, Tyler," sabi niya bago siya umalis ng silid.

Naiwan si Zeb na nag-aayos ng kama, iniisip ang nangyari. Alam niyang kailangan niyang maging mas maingat sa susunod. Ngunit sa kabila ng lahat, hindi niya maiwasang isipin si Annika at ang gabing kanilang pinagsaluhan.

Hindi mawala-wala sa isip ni Tyler/Zeb ang babaeng naka-intimacy niya noong gabing iyon. Sa bawat sandali, sa tuwing mapapadaan siya sa mga lugar na naaalala niya ang mga ngiti at ungol ni Annika, parang bumabalik sa kanya ang lahat ng nangyari.

Nasa Kaldag Night Club si Zeb kinabukasan, naglilinis ng bar habang patuloy na iniisip si Annika. Lumapit si Marco, ang kanyang boss, at napansin ang malalim na iniisip ni Zeb.

"Tyler, are you okay? You seem distracted," tanong ni Marco, tinapik ang balikat ni Zeb.

"Yeah, boss. I'm fine. Just... thinking about some stuff," sagot ni Zeb, pilit na ngumiti.

"Is it about the girl from last night?" tanong ni Marco, tila binabasa ang iniisip ni Zeb.

"Yeah, I guess. I can't get her out of my mind," pag-amin ni Zeb, tumigil sa paglilinis at tumingin kay Marco.

Marco huminga nang malalim, at naupo sa isa sa mga bar stools. "Listen, Tyler. I know what it's like to meet someone who gets under your skin. But you have to remember, we have rules here. You can't let your personal feelings interfere with your job," paalala ni Marco.

"I understand, boss. Pero parang... iba siya. There's something about her," sabi ni Zeb, pilit na pinapaliwanag ang nararamdaman.

"Something about her? Or something about the thrill of it all?" tanong ni Marco, nagtatangka na maunawaan ang sitwasyon ni Zeb.

Zeb nag-isip saglit bago sumagot. "Maybe it's both. Pero hindi ko maalis sa isip ko 'yung mga mata niya, 'yung mga sinabi niya. She felt real."

Marco ngumiti ng bahagya, ngunit halata pa rin ang pag-aalala sa kanyang mukha. "Just be careful, Tyler. Don't let this become a distraction. We have a business to run, and you have a job to keep."

"Got it, boss. I'll be careful," sagot ni Zeb, pilit na pinapakalma ang kanyang boss at ang kanyang sarili.

Kinagabihan, habang abala si Zeb sa pagsisilbi sa mga customer, hindi pa rin mawala sa isip niya si Annika. Pabalik-balik sa kanyang isipan ang bawat halik, bawat haplos, at bawat bulong na kanilang pinagsaluhan. Napatigil siya sa kanyang ginagawa nang biglang pumasok si Annika sa club, mag-isa at tila naghahanap ng isang pamilyar na mukha.

Nakaramdam ng kakaibang kaba at excitement si Zeb. Agad niyang tinapos ang kanyang ginagawa at lumapit kay Annika.

"Annika," tawag niya, bahagyang kinakabahan.

Lumingon si Annika at nginitian siya. "Zeb. Hi," bati niya, tila masaya na makita si Zeb muli.

"What brings you here?" tanong ni Zeb, sinusubukang maging casual.

"I was hoping to see you," sagot ni Annika, tinitingnan si Zeb ng may halong ngiti at hiya. "I couldn't stop thinking about last night."

"I couldn't stop thinking about you either," amin ni Zeb, hindi na nag-aksaya ng oras. "Do you want to go somewhere more private?"

Tumango si Annika. "Yes, please."

Dinala ni Zeb si Annika sa isang tahimik na bahagi ng club, malayo sa ingay at tao. Naupo sila sa isang sofa at nagsimula ng pag-uusap.

"Annika, I have to be honest with you. Last night was... incredible. But it's more than just that. I feel like there's something more between us," sabi ni Zeb, tinitingnan si Annika ng seryoso.

"Zeb, I feel the same way. There's something about you that I can't explain. I felt a connection," sagot ni Annika, hawak ang kamay ni Zeb.

"Do you want to explore this? See where it goes?" tanong ni Zeb, umaasang pareho sila ng nais.

"Yes, I do," sagot ni Annika, walang pag-aalinlangan.

Nakangiti si Zeb, ramdam ang saya sa puso. "Then let's take it slow. I don't want to mess this up."

"Agreed," sabi ni Annika, ngumiti rin.

Habang nag-uusap sila ng mas malalim, lalo pang lumalalim ang kanilang koneksyon. Nalaman ni Zeb na si Annika ay isang mahusay na billiards player sa kanilang lugar. Si Annika naman ay nalaman na si Zeb ay may hilig sa photography at may pangarap na magkaroon ng sariling studio balang araw.

Naging magaan ang daloy ng kanilang pag-uusap, at hindi nila namalayan ang oras. Napansin na lang nila na halos wala nang tao sa club, at kailangan na nilang umalis.

"Can I see you again?" tanong ni Zeb bago sila maghiwalay.

"Of course," sagot ni Annika, ngumiti. "How about tomorrow? Coffee?"

"Perfect. I'll text you the details," sabi ni Zeb, at nagpalitan sila ng mga numero.

Nagpaalam sila sa isa't isa, at habang palabas si Annika, hindi maiwasang mapangiti ni Zeb. Alam niyang nagkakaroon ng bagong simula ang buhay niya, at excited siya sa posibilidad na hatid nito.

Sa sumunod na mga araw, patuloy silang nagkikita at nag-uusap. Natuklasan nila ang marami pang bagay tungkol sa isa't isa, at ang kanilang relasyon ay unti-unting lumalalim. Si Zeb ay naging mas inspired sa kanyang trabaho, at si Annika ay naging mas masaya at motivated sa kanyang mga laro at kompetisyon.

Naging malaking bahagi sila ng buhay ng isa't isa, at unti-unti, naging malinaw na ang kanilang koneksyon ay hindi lamang base sa pisikal na atraksyon. Ito ay tunay at malalim, isang bagay na bihira nilang maramdaman sa kanilang mga nakaraan.

At sa bawat paglipas ng araw, lalo pa silang napapalapit sa isa't isa, nagiging bahagi ng bawat isa ang kanilang mga pangarap at plano. Alam nilang marami pa silang haharaping pagsubok, pero handa silang harapin ito nang magkasama.

Hanggang sa isang araw, nagkayayaan silang pumunta sa isang billiards tournament na sasalihan ni Annika. Habang naglalaro si Annika, hindi maiwasang magtama ang kanilang mga mata at magngitian.

"I think we're really meant for each other," sabi ni Zeb, hawak ang kamay ni Annika.

"Me too," sagot ni Annika, ramdam ang saya at pagmamahal sa kanyang puso.

At doon, sa gitna ng mga laro at kompetisyon, nahanap nila ang kanilang bagong simula—isang simula na puno ng pag-asa at pagmamahal.

Nasa tournament si Annika, at tulad ng dati, focused na focused siya. Si Zeb naman ay nasa gilid, nanonood at nagchi-cheer para sa kanya. Bawat tira ni Annika, bawat pasok ng bola, tila bumabagal ang oras para kay Zeb. Alam niyang napakahalaga ng larong ito para kay Annika, at gusto niyang maramdaman nito ang buong suporta niya.

Pagkatapos ng huling tira ni Annika, pumasok ang bola sa butas, at nagsimula ang sigawan ng mga tao. Panalo si Annika! Hindi makapaniwala si Zeb sa kanyang nakita. Tumalon siya sa tuwa at agad na tumakbo papunta kay Annika.

"Annika, you did it! You won!" sigaw ni Zeb habang yakap-yakap si Annika.

"Zeb, I can't believe it! Nanalo ako!" sagot ni Annika, halos maluha sa tuwa. Napayakap siya ng mahigpit kay Zeb, ramdam ang init ng kanyang suporta.

"I'm so proud of you," bulong ni Zeb sa tainga ni Annika, ramdam ang kanyang taos-pusong pagmamahal at paghanga.

"Thank you for being here, Zeb. You don't know how much this means to me," sagot ni Annika, lumayo nang kaunti upang makita ang mukha ni Zeb. Nakita niya ang ningning sa mga mata nito, at alam niyang tunay ang bawat salita niya.

"Of course, Annika. I wouldn't miss this for the world," sagot ni Zeb, hinawakan ang mga kamay ni Annika. "You've worked so hard for this. You deserve every bit of it."

Ngumiti si Annika at hinawakan ang mukha ni Zeb. "And I couldn't have done it without you. Your support means everything to me."

"Always," sabi ni Zeb, humalik sa noo ni Annika.

Habang patuloy na nagdiriwang ang mga tao sa paligid, naramdaman ni Annika ang isang kakaibang saya. Hindi lamang dahil sa kanyang pagkapanalo, kundi dahil din sa presensya ni Zeb sa kanyang buhay. Alam niyang nahanap niya ang isang tao na hindi lang siya sinusuportahan, kundi talagang nagmamahal sa kanya ng lubos.

"Let's celebrate," yaya ni Zeb, sabay ngiti.

"Definitely," sagot ni Annika, sabay kuha ng kanyang trophi at hawak sa kamay ni Zeb. "I want to celebrate this victory with you."

Naglakad silang magkasama palabas ng venue, kapwa puno ng saya at pag-asa para sa kanilang hinaharap. Sa bawat hakbang, alam nilang magkasama silang haharapin ang kahit ano pang hamon na darating.

Sa labas, naghihintay ang malamig na hangin ng gabi. Ngunit sa kabila ng lamig, ramdam nila ang init ng kanilang pagmamahalan. Magkasama silang naglakad, magkahawak-kamay, handa sa kahit anong darating na pagsubok. At sa kanilang puso, alam nilang simula pa lang ito ng isang magandang kwento—isang kwento ng tagumpay, pagmamahal, at walang hanggang suporta sa isa't isa.