Gamble

Kenneth's POV Ano ang magiging hitsura ng pinakamasamang araw ng iyong buhay? Ito ay isang tanong sa akin ng aking propesor sa ekonomiya noong grad school. Kung ano ang punto niya, hindi ko masyadong masabi. Marahil ay nais niyang kilalanin ang aking pinakamalalim na pagnanasa sa pamamagitan ng pag-alam kung anong mga kaganapan ang maaaring makabasag nito? Para sa akin, tila isang murang pagtatangka na ipadala ako sa isang walang bungang paghahanap sa kaluluwa. Isang bagay na hindi ko ginustong gawin. Alam ko na kung ano ang gusto ko sa buhay mula noong ako ay limang taong gulang pa lamang at namatay ang aking Ama. Hindi ko kailanman kailangan ng isang pilosopiko na bugtong upang ituro ako sa tamang direksyon. Ngunit sa huling limang minutong ito, napagtanto ko na ang tanong ng aking propesor ay hindi lamang retorika na katarantaduhan. Ngayon nasa akin na ang aking sagot. Ngayon na. Nang walang anumang pagdududa. Nang magpasya ang aking kapatid na si Kierre na bumisita sa aking opisina nang hindi inaasahan, na pumasok na may ngiti sa kanyang mukha, inakala ko pa rin na maipagpapatuloy ko ang aking araw gaya ng dati. Isang limang minutong paguusap para bigyang-kasiyahan ang patuloy na pangangailangan ni kierre para sa pakikipagtungo, at maaari akong bumalik sa aking trabaho. Ngunit nang maingat siyang umupo sa upuan sa harap ng aking malapad na mahogany desk, na para bang nagbabalak na manatili, at inilipat ang kanyang mga kilay sa kanyang signature hindi-ba-ako-lang-ang-pinakamagaling-look bago magsalita, dapat alam kong hindi magiging pareho ang araw na ito. Si kierre ang may pinakakakila-kilabot na ideya. Kailanman. At ang kakaharap lang niya ay walang pagbubukod. Ang berdeng kamiseta ng aking kapatid ay naiiba sa mga monochrome shade ng aking workspace na halos kailangan kong maduling habang nakatitig ako sa kanya. Ang mga kulay ng paglubog ng araw ay sumisikat sa aking mga bintanang mula sahig hanggang kisame ang taas, na ginagawang madugong Joker mask ang masayang ekspresyon ni kierre habang kumikinang na parang halo ang kanyang blond na buhok. Ang nakapangingilabot na pangitain na ito ay nagpapataas lamang ng epekto ng bombang ibinagsak niya. Mukhang hindi alam ni kierre kung paano nakakaapekto sa akin ang kanyang balita. "Ano sa tingin mo, ken? Napakahusay na plano, hindi ba?" Hindi ko seryosong maisip kung paano binabayaran ng mga tao ang aking kapatid para payuhan sila tungkol sa kanilang mga krisis sa buhay. Tiyak na hindi ko siya bibigyan, o anumang pag-urong, ng isang sintemo para sa ilang mga mapanlinlang na komento tungkol sa pagbubukas at pagtanggap sa aking sarili. Ngunit iyon ay lampas sa punto. Ganun na nga, paano maipagkaloob ni Mama ang kanyang basbas dito? At higit sa lahat, bakit? Nang sabihin niya sa akin noong isang linggo na kailangan niyang maglaan ng ilang oras upang suriin ang aking pagnanais na ma-promote bilang CEO, naisip ko na kailangan lang niya ng pagkakataong isaalang-alang kung ang aking natatanging track record sa pagdadala ng mga kliyente ay sapat na upang talunin si Allan ang aming pinaka-senior na direktor na may taon ng karanasan. Tiyak na hindi ko inaasahan na magsanib-puwersa siya sa aking kapatid na darating at saksakin ako ng ganoong setup. Sinalubong ko ang sigasig ni kierre na may malungkot na titig. "Bakit wala si Mama para sabihin ito sa akin?" "Siya at si Kyle ay umalis para sa isang linggong paglalakbay upang ipagdiwang ang kaarawan ni kyle." Nilinis ni Murphy ang kanyang mga labi na parang hindi niya ako maintindihan kung bakit nalimutan ang tungkol sa mga plano sa bakasyon ni Mama. E ano ngayon? "Sa lahat ng mga tungkulin na kailangan kong asikasuhin para sa kumpanya, I can’t keep close tabs on every insignificant details,” sagot ko sa kanya, inis. hindi ko talaga kaya. Hindi bababa sa isang drawer ng mga papeles ang dapat na ganap na nakatuon sa tagumpay ng kompanya, tama ba? Isa pa, ang paglilibang ay hindi karaniwang ugali ni Mama. Gustung-gusto niyang panatilihin ang aming board of directors, kasama ako, sa isang maikling tali. Maliban kung, siyempre, ito ay ang kahilingan ng aming step-dad. Para sa linta na iyon, iikot ni Mama ang mundo at higit pa. Hindi, Nathan, tumigil ka. Oo, nangako ako sa sarili ko noong Pasko na titigil na ako sa pamimintas sa hindi makatwirang pagsamba ni Inay sa taong step-dad ko. At kailangan kong panindigan ang pangakong ito, kahit anong mangyari. Kahit na mahirap hindi magreklamo tungkol sa kakila-kilabot na tiyempo ni Mama na gumanap bilang mabuting asawa kapag ito ay may epekto sa akin at sa aking pangarap. Paano niya maaaprubahan ang nakatutuwang ideya ni kierre at tumulak sa boracay na parang walang nangyari? Naka-kulong ang mga balikat ko habang pasulong ako sa pinalamutian nang magarbong silya noong ika-labing anim siglo na binili ni Mama para sa aking opisina. Na parang kailangan ng mga Añonuevo na magpahanga kahit kanino. Ang aming reputasyon—ang naglatag ng pundasyon ng aking Ama—at inalagaan namin iyon. "Naiintindihan ko." Tumango si kierre, ngunit ang kanyang mukha ay nagsasabing siya ay talagang hindi. O kung gagawin niya, tiyak na hindi siya sang-ayon. Na nagiging lubos na malinaw habang nagpapatuloy siya. "Ang katotohanan na itinuturing mong 'walang halaga' ang mga aspetong ito ang eksaktong dahilan kung bakit nagpasya si Mama na isali ako sa buong prosesong ito." Inilagay ko ang aking palad sa malamig na ibabaw ng aking mesa, at agad na nag-iiwan ng basang mantsa ang balat ko. Okay, huminga si kenneth. Kung kalmado lang ako, siguro maibabalik ko sa landas ang dapat. Ang isang katotohanan kung saan ang layunin na aking pinagsusumikapan nitong nakaraang walong taon ay hindi nasira sa pamamagitan ng walang kaalam-alam na interbensyon ng aking kapatid. Dahan-dahan akong huminga. "Sige. Kaya ipinagpaliban ni Mama ang aking nararapat na promosyon. ayos lang. Ito ay kaya kong tanggapin. Yung iba? hindi pwede. kierre, alam kong mabuti ang ibig mong sabihin, kapatid. Sana man lang gawin mo...pero hindi ka karapat-dapat na husgahan kung o hindi dapat ako ang maging CEO. Hindi ka man lang nagtatrabaho sa kumpanya! Hindi ito makatuwiran.” Kinagat ni kierre ang kanyang mga labi, pinapalabas na, Bakit hindi, nang hindi talaga sinasabi ito. "Si Mama ay hindi sigurado kung nakuha mo o hindi ang kinakailangan. Kung dapat niyang piliin si Allan kaysa sa iyo. Ngunit hindi siya makabuo ng angkop na pagsubok para sa iyo. Doon ako pumapasok. Ang paglabas ng mga nakatagong lakas o kahinaan ng mga tao ay ang aking espesyalidad, tandaan?" Alam kong si Mama ay palaging may mahinang lugar para kay Kierre at sa kanyang kapana-panabik na pagkamalikhain. Well— ang kanyang mga salita, hindi ang akin. Ngunit para hayaan siyang magdesisyon kung karapat-dapat ba akong kunin ang mismong kumpanyang nag-iisang itinutulak ko tungo sa hindi kilalang tagumpay? Seryoso?