SİMLA MERTOĞLU
“Gel kızım otur şöyle” diyen Doğan amcanın kahvesini verdikten sonra karşısına geçip oturdum.
“Eline sağlık” dedikten sonra kahvesinden bir yudum aldı.
“Afiyet olsun Doğan amca” deyip gülümsedim.
“Bugün babanla konuştum” dediğinde kalbim ağzımda atıyordu resmen, yine kötü bir şey olmamıştı inşallah.
“Telefonlarına cevap vermiyormuşsun” dediğinde başımı öne eğdim.
“Onlar beni hâlâ küçük bir kız olarak görüyorlar, çocukken bazı şeyleri anlıyordum. Beni korumaya çalışıyorlardı… Abim gibi (dedikten sonra yutkundum, bu konu annem ve babam için de benim için de büyük bir sızıydı) onun gibi olmamdan korkuyorlardı. Ama abim o zaman küçüktü, büyük olsaydı kimse ona zarar veremezdi. Ben de öyle… Kimse şu anda bana zarar veremez.”
“Anne ve babalar için hele de bir kez evladı ile
