My Brother In Law

Journey Home

Hindi pa rin makapaniwala si Thalia sa katahimikan ng apartment nila sa Canada.

Ilang araw pa lamang ang nakalipas nang mawala si Adrian, ngunit pakiramdam niya ay parang napakahabang panahon na ang lumipas. Ang bawat sulok ng bahay ay puno ng alaala—ang sofa kung saan sila madalas manood ng pelikula, ang maliit na mesa kung saan sila nag-aalmusal tuwing weekend, at ang silid kung saan minsang naririnig ang malakas na tawa ng kanyang asawa.

Ngayon, puro katahimikan na lamang ang natitira.

Sa gitna ng sala ay nakapatong ang isang maliit na maleta. Doon inilagay ni Thalia ang ilang gamit ng kanyang anak na si Lucas. Mga damit, laruan, at ang paborito nitong stuffed toy na hindi nito kayang bitawan kapag natutulog.

Naupo siya sa gilid ng sofa habang pinagmamasdan ang paligid.

Dito nagsimula ang lahat.

Sa bansang ito niya nakilala si Adrian. Dito sila unang nagkita, unang nagmahalan, at dito rin sila bumuo ng pangarap para sa kanilang pamilya.

At dito rin niya nasaksihan ang unti-unting paghina ng lalaking pinakamamahal niya.

Napapikit si Thalia habang pilit pinipigilan ang pag-agos ng luha.

Hindi pa siya handang magpaalam sa lahat ng alaala.

Ngunit kailangan niyang tuparin ang pangako niya.

Ang huling hiling ni Adrian.

Mahina niyang narinig ang yabag mula sa kwarto.

“Mommy?”

Napatingin siya sa maliit na batang nakatayo sa pintuan.

Si Lucas.

Magulo ang buhok nito at hawak ang paborito nitong laruan. Halatang kakagising lang.

Agad siyang lumapit at niyakap ang anak.

“Good morning, baby.”

“Mommy…” inosenteng tanong nito. “Nasaan si Daddy?”

Parang muling nasaksak ang puso ni Thalia.

Ilang beses na niyang sinubukang ipaliwanag kay Lucas ang nangyari, ngunit bata pa ito upang lubos na maunawaan ang kahulugan ng kamatayan.

Mahina niyang hinaplos ang buhok ng anak.

“Remember what Mommy told you?” malambing niyang sabi. “Daddy is in heaven now.”

Tahimik na tumingin sa kanya ang bata.

“Pero sabi niya babalik siya.”

Napapikit si Thalia habang pinipigilan ang luha.

“Oo… pero ngayon kailangan muna niyang magpahinga.”

Mahigpit siyang niyakap ni Lucas.

“I miss Daddy.”

Hindi na napigilan ni Thalia ang pagtulo ng luha habang yakap ang anak.

“Me too,” bulong niya.

Matagal silang nagyakapan bago niya tuluyang pinunasan ang luha sa kanyang mukha.

“Halika,” sabi niya. “Kailangan na nating maghanda.”

“Pupunta na tayo sa airplane?”

Tumango siya.

“Oo. Uuwi tayo sa Pilipinas.”

Hindi alam ni Lucas kung gaano kabigat ang paglalakbay na iyon para sa kanyang ina.

Hindi lamang ito simpleng pag-uwi.

Ito ay isang paalam.

Sa araw na iyon, tila napakabagal ng oras.

Dumating ang sasakyan mula sa funeral service upang ihatid ang kabaong ni Adrian sa airport. Hindi na kayang tingnan ni Thalia nang matagal ang kahon kung saan nakahimlay ang kanyang asawa.

Pakiramdam niya ay hindi pa rin ito totoo.

Parang anumang sandali ay gigising si Adrian at tatawagin ang pangalan niya.

Ngunit alam niyang hindi na iyon mangyayari.

Habang nasa sasakyan papunta sa airport, tahimik lamang si Thalia.

Nakaupo si Lucas sa tabi niya habang hawak ang kanyang kamay.

Sa kabilang sasakyan ay naroon ang kabaong ni Adrian.

Hindi niya alam kung paano niya kakayaning bumiyahe nang napakalayo habang alam niyang naroon ang katawan ng asawa niya—malapit ngunit hindi na kailanman muling magsasalita o ngingiti.

Pagdating nila sa airport, sinalubong sila ng malamig na hangin ng umaga.

Abala ang mga tao sa paligid—may mga nagmamadaling pasahero, may mga nag-uusap, may mga naghahatid ng mahal sa buhay.

Ngunit para kay Thalia, parang wala siyang naririnig.

Parang may sariling mundo ang kanyang kalungkutan.

Habang inaayos ng funeral staff ang mga dokumento, napatingin siya sa runway kung saan nakahanda ang eroplano na magdadala sa kanila pauwi sa Pilipinas.

Doon niya napagtanto na hindi na babalik si Adrian sa Canada.

Ang paglipad na iyon ay isang one-way journey.

Isang paglalakbay pauwi sa huling pahingahan nito.

“Ma’am, ready na po.”

Napalingon siya sa staff.

Tumango siya kahit mabigat ang pakiramdam.

Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ni Lucas habang papasok sila sa eroplano.

Bawat hakbang ay parang may dalang bigat.

Bawat segundo ay puno ng alaala.

Nang makarating sila sa kanilang upuan, tahimik na naupo si Thalia habang pinagmamasdan ang maliit na bintana ng eroplano.

Maya-maya ay nagsimulang umandar ang eroplano.

Unti-unti itong gumalaw sa runway.

Narinig niya ang boses ng pilot sa speaker, ngunit hindi niya naintindihan ang sinasabi nito.

Ang tanging nasa isip niya ay ang isang bagay—

Ito na ang huling pag-alis nila sa bansang ito bilang isang pamilya.

Nang tuluyang lumipad ang eroplano, hindi na napigilan ni Thalia ang pag-agos ng luha.

Habang papaliit nang papaliit ang tanawin ng Canada sa ibaba, pakiramdam niya ay unti-unti ring nawawala ang isang bahagi ng kanyang buhay.

Mahigpit niyang hinawakan ang maliit na kamay ni Lucas.

At sa tahimik na kabin ng eroplano, bumulong siya ng isang pangako sa sarili—

Tutparin niya ang hiling ni Adrian.

Uuwi siya sa Pilipinas.

Haharapin niya ang pamilya nito.

At makikilala niya ang lalaking sinabi nitong makakatulong sa kanya.

Ang kuya nito.

Si Sebastian.

Hindi pa alam ni Thalia na ang paglalakbay na ito ay hindi lamang tungkol sa pagdadalamhati.

Ito rin ang magiging simula ng isang bagong kabanata ng kanyang buhay.

Isang kabanata na puno ng sakit, paghilom,

hanggang maging mas mahaba at emosyonal ang eksena ng paglalakbay pauwi sa Pilipinas.

Tahimik ang loob ng eroplano habang patuloy itong lumilipad sa madilim na kalangitan.

Sa labas ng maliit na bintana ay puro ulap lamang ang makikita. Minsan ay tinatamaan ng liwanag ng buwan ang mga ulap kaya parang pilak na kumikislap ang paligid.

Ngunit para kay Thalia, wala siyang nakikitang ganda sa tanawing iyon.

Pakiramdam niya ay parang lumulutang lamang siya sa pagitan ng nakaraan at kasalukuyan—hindi pa rin lubos na matanggap ang nangyari.

Mahigpit niyang hawak ang kamay ni Lucas na nakatulog na sa tabi niya.

Pagod ang bata sa mahabang araw at sa dami ng nangyari. Nakayakap pa rin ito sa paborito nitong stuffed toy habang mahimbing na natutulog sa kanyang balikat.

Maingat na inayos ni Thalia ang kumot na ibinigay ng flight attendant.

Pagkatapos ay napatingin siya muli sa bintana.

Unti-unting bumalik sa kanyang isipan ang mga alaala.

Flashback

Naalala niya ang unang araw na nakilala niya si Adrian.

Nangyari iyon sa isang maliit na café malapit sa ospital kung saan siya nagtatrabaho noon bilang nurse.

Pagod siya galing sa night shift at gusto lamang niyang uminom ng kape bago umuwi.

Habang naglalakad siya papasok sa café, may lalaking biglang nakabangga sa kanya.

Natapon ang hawak niyang kape sa sahig.

“Oh my God, I’m so sorry!” agad nitong sabi.

Napatingin siya sa lalaki.

Matangkad ito, may magulo nang kaunti ang buhok at may mga matang tila puno ng pag-aalala.

“Okay lang,” sagot niya habang yumuyuko upang pulutin ang natapong cup.

Ngunit mabilis siyang tinulungan ng lalaki.

“I’ll buy you another one,” sabi nito.

“Hindi na kailangan—”

“It’s the least I can do.”

Hindi na siya nakatanggi.

Naupo sila sa isang mesa habang naghihintay ng bagong kape.

Doon nagsimula ang kanilang pag-uusap.

“Adrian,” pakilala ng lalaki.

“Thalia.”

Ngumiti ito.

“Filipina?”

Tumango siya.

“Same.”

At mula sa simpleng pagkakakilalang iyon, unti-unting nabuo ang isang relasyon na hindi niya akalaing magbabago sa buong buhay niya.

Napabalik sa kasalukuyan si Thalia nang maramdaman niyang gumalaw si Lucas sa kanyang balikat.

“Mommy…” mahina nitong bulong habang bahagyang dumilat.

“Andito lang ako,” sagot niya agad.

“Malapit na ba tayo sa Pilipinas?”

Hindi niya napigilan ang isang mahinang ngiti.

“Medyo malayo pa.”

Tumango ang bata at muling pumikit.

Ilang sandali pa ay nakatulog na ulit ito.

Hinaplos ni Thalia ang buhok ng anak.

Kung hindi dahil kay Lucas, hindi niya alam kung kakayanin pa ba niyang magpatuloy.

Ang anak nila ang natitirang bahagi ni Adrian sa mundo.

Ang alaala ng kanilang pag-ibig.

Maya-maya ay lumapit ang isang flight attendant.

“Ma’am, would you like some water?”

Nagulat si Thalia at tumingin dito.

“Opo… thank you.”

Iniabot sa kanya ang maliit na bote.

“Let me know if you need anything.”

“Thank you.”

Pag-alis ng attendant ay muli siyang napatingin sa bintana.

Mahaba pa ang biyahe.

At sa bawat minutong lumilipas, mas ramdam niya ang bigat ng responsibilidad na naghihintay sa kanya sa Pilipinas.

Kailangan niyang harapin ang pamilya ni Adrian.

Ang mga taong hindi pa niya nakikilala nang lubusan.

At higit sa lahat—

ang kuya nito.

Si Sebastian.

Ilang beses na niyang narinig ang pangalan nito mula kay Adrian.

Kwento ng asawa niya, si Sebastian ang tipo ng taong tahimik ngunit napakaresponsable.

“Kuya ko ang tumayong haligi ng pamilya namin,” minsang sinabi ni Adrian.

“Hindi siya madaling magtiwala sa tao… pero kapag tinuring ka niyang pamilya, gagawin niya ang lahat para sa’yo.”

Hindi niya alam kung paano siya haharap sa lalaking iyon.

Ano ang sasabihin niya?

Paano niya ipapaliwanag ang lahat?

Napabuntong-hininga siya.

Sa isip niya ay parang napakalaki ng mundong haharapin niya pagdating sa Pilipinas.

Lumipas ang ilang oras.

Unti-unting nagbago ang ilaw sa loob ng eroplano.

Nagising muli si Lucas nang marinig ang announcement ng pilot.

“Ladies and gentlemen, we will be arriving in Manila in approximately forty-five minutes.”

Napatingin ang bata sa kanya.

“Mommy… nandiyan na ba tayo?”

Mahina siyang ngumiti.

“Malapit na.”

Tumayo ang araw sa silangan, at mula sa bintana ng eroplano ay unti-unting lumitaw ang mga ilaw ng lungsod.

Napatingin si Thalia sa ibaba.

Ang Pilipinas.

Ang bansang matagal na niyang iniwan upang maghanap ng mas magandang buhay.

At ngayon ay babalik siya rito—

hindi bilang isang masayang asawa.

Kundi bilang isang balo.

Hindi niya namalayang tumutulo na naman ang luha sa kanyang mga mata.

“Mommy?”

Agad niyang pinunasan ang kanyang pisngi.

“It’s okay,” sabi niya.

Niyakap siya ni Lucas.

“Don’t cry.”

Mas lalo siyang napaiyak sa simpleng salitang iyon.

Mahigpit niyang niyakap ang anak.

“Thank you, baby.”

Makalipas ang ilang minuto ay naramdaman nila ang unti-unting pagbaba ng eroplano.

Mula sa bintana ay kitang-kita na ang malawak na lungsod ng Maynila.

Mga ilaw ng gusali.

Mahahabang kalsada.

At ang pamilyar na tanawin ng baybayin.

Biglang bumalik sa kanyang alaala ang mga taon ng kanyang kabataan sa Pilipinas.

Ang ingay ng mga jeepney.

Ang amoy ng street food.

Ang init ng hangin na kakaiba kumpara sa malamig na klima ng Canada.

Ito ang kanyang tahanan noon.

At ngayon, babalik siya rito sa isang paraan na hindi niya kailanman inasahan.

Unti-unting lumapag ang eroplano sa runway.

Isang malakas na tunog ng gulong ang narinig nang dumikit ito sa lupa.

Napapikit si Thalia habang nararamdaman ang bahagyang pag-uga ng eroplano.

Pagkatapos ay nagsimulang pumalakpak ang ilang pasahero—isang nakasanayang reaksyon sa matagumpay na landing.

Ngunit para kay Thalia, hindi iyon simpleng pagdating.

Ito ay ang simula ng isang bagong yugto ng kanyang buhay.

Isang yugto na puno ng lungkot, takot, at hindi tiyak na kinabukasan.

Niyakap niya si Lucas habang tahimik na bumulong sa sarili.

“Adrian… nakauwi na tayo.”

Hindi pa niya alam kung anong mangyayari sa mga susunod na araw.

Hindi pa niya alam kung paano siya tatanggapin ng pamilya ng kanyang asawa.

At hindi pa niya alam kung anong klaseng tao ang makakaharap niya sa airport.

Ang lalaking sinabi ni Adrian na dapat niyang kontakin.

Ang kuya nito.

Si Sebastian.

At sa loob lamang ng ilang sandali, sa paglabas niya sa arrival gate—

magkikita na sila sa unang pagkakataon.

Isang pagkikitang hindi niya alam na magbabago sa kanyang kapalaran.