Miran hâlâ dizlerinin üzerinde duruyordu; elleri titriyordu ama gözlerinde sarsılmaz bir kararlılık vardı. Sessizce yaklaştım, nefesimin sıcaklığı Miran’ın yüzüne değdi. Uzun bir an susup sonra diz çökerek onunla aynı hizaya geldim. Gözlerim Miran’ın gözlerindeydi, yüreğim onunla çarpıyordu ama sesim soğukluğunu koruyordu.
“Onu… Onları geri getiremem,” dediM yumuşak ama keskin bir tonda.
“Ama bu suç senin değil, Miran.”
Miran gözlerini kapadı, sanki o sözcükler bir nebze daha fazla rahatlatmıştı. Miran suçlu değildi. Onu arayan kuzeni suçluydu. Adımımı bir kez daha yaklaştırdım, usulca Miran’ın ellerini aldım parmaklarım onun ellerinin arasına sıkıca oturdu. Ellerimin tutuşu hem teselli hem bir meydan okumaydı.
“Bana yaklaşıyorsun,” dedi Miran, sesi boğuk, neredeyse fısıltı.
“Hiç bu
