MİRAN
O bahçede yankılanan sözler… “Bedirhan ağa ölmüş.”
O an dünya karardı benim için. Kalabalığın uğultusu, kadınların çığlığı, erkeklerin öfkesi… Hiçbiri umurumda değildi. Benim tek gördüğüm, Sarya’ydı.
Sanki herkes susmuş, sadece onun nefesi kalmıştı. Bana bakıyordu, gözleri dolmuş, korkuyla titriyordu. O korku… lanet olsun, o korku bile bana ait olsun istedim. Onu kimseye veremezdim. Onun gözyaşı bile benden başkasına akamazdı. Ben neden böyle hissediyordum.
Bir adımda yanına gittim. Kolunu kavradım, kaçmasın diye değil; düşmesin diye değil… Benim olduğunu hatırlasın diye.
“Sarya,” dedim, sesim öfkemden çatlıyordu ama titriyordum da. “Babam yapmadı. Hadi gidiyoruz.”
Onun gözleri doldu. Dudakları titredi. “Miran… bırak beni, bırak gideyim…” dedi.
Bırakayım mı? Onu bırakırsam ne
