Bir ay boyunca evin içinde kıyamet koptu. Annem de, Zehra Hanım da deli gibi koşturdu. Çeyizler serildi, bohçalar hazırlandı, altınlar sayıldı… Yemin ederim ben olmasam da olurdu, kendi kendilerine evlenip biteceklerdi yani. Ben de ortada “gelin” diye gezdirilen bir biblo gibi duruyordum işte.
Sonunda düğün günü gelip çattığında hala bunu nasıl kabul ettiğimi anlamış değildim.
Miran’ın annesi ve bütün sülale davulla zurnayla kapıya dayandı. Zurna çaldı, davul patladı, para saçtılar… Çocuklar paraların üstüne atladı, kadınlar mendillerini salladı. Resmen düğünden çok gövde gösterisi. “Bakın biz zenginiz, parayı da böyle saçarız,” havası. İçimden, ulan bari birazını bana verseniz de ben de rahat rahat kaçsam, dedim.
Kapıyı açtırmak için de Mardin’in adetiymiş, bahşiş pazarlığı yaptılar.
