Sabah gözlerim aralandığında, sıcak bir göğsün üzerinde uyandığımı fark ettim. Burnuma yayılan koku… o tanıdık, sert ama bir şekilde güven veren koku. Başımı kaldırmaya cesaret edemedim, sadece nefesimi dinledim. Bir anlığına huzur sandım.
Ama Miran’ın gözleri ağır ağır açıldığında o huzur darmadağın oldu. Önce anlamaz gibi baktı. Gözbebekleri boşlukta gezindi, kaşları aralandı. Sanki nerede olduğunu hatırlamaya çalışıyordu. O an gözlerimin içine bakmadı bile; kendi içindeki bir savaşı izliyordum sanki.
Sonra… bakışları değişti. Hatırladığı her şey, yüzüne kara bir bulut gibi oturdu. Kaşları birden çatıldı. Dudakları sertçe birbirine bastı. Öfkeyle, neredeyse hışımla yataktan kalktı. Yorgan üzerimden kayıp yere düştü, bedenim birden üşüdü.
“Ne… ne yapıyorsun?” dedim titreyerek. Ama sesi
