Odanın içinde yalnızdım. Gözyaşlarım yastığa aktı, kalbim paramparça olmuştu. Babamın adını kirleten o laflar kulaklarımda çınlıyordu. Miran’ın yüzü ise gözlerimin önünden gitmiyordu: sert bakışları, yakıcı nefesi, bileğimdeki izi…
Ondan hem nefret ediyordum, hem de yanımdayken daha güvende hissediyordum. Bu duygu beni çıldırtıyordu.
Kapının önünde ayak sesleri duydum. Sessizdi ama oradaydı. Biliyordum. Yataktan doğruldum, kulak verdim. Hiç kıpırdamıyordu. Beni dinliyordu sanki.
Gece boyu uyuyamadım. Her gözümü kapattığımda Miran’ın gözleri, o buğulu karanlık bakışları zihnime saplanıyordu. Ve her nefesimde kapının ötesindeki varlığını hissediyordum. O gitmedi. Sabaha kadar, bir gölge gibi kapımda bekledi.
Sabah olduğunda ilk duyduğum şey, Emir’in telaşlı sesi oldu.
“Miran! Haber geld
