Odanın köşesinde oturmuş, kırılmış bardağa bakıyordum. İçimde bir öfke düğümü patlamak üzereydi. Gözlerimden yaşlar süzülüyordu ama neden ağladığımı bile bilmiyordum. Ne işim vardı burada? Bir hayatım vardı — arkadaşlarım, işlerim… Ama ben, bir ruh hastasının beni buraya kapatmasına izin vermiştim.
“SENİ İYİLEŞTİİRMEK BENİM Mİ GÖREVİM?” diye bağırdım. “HASTAYSAN AKIL HASTANEYE YAT!”
Küllüğü kapının camına fırlattım; küllük camı çatlattı, küçük parçalar yere saçıldı. İçeriye Emir fırladı, yüzü soluk, gözleri korkuyla dolu.
“Yenge, iyi misin?” diye sordu.
Kızgınlıkla, kızarmış gözlerle ona döndüm.
“SİKERİM LAN SENİN YENGENİ!” diye bağırdı.
Emir bir adım geri çekildi, eliyle ağzını kapatır gibi yaptı. “Yenge… ayıp oluyor…” dedi, sesi titriyordu.
“BAŞLATMA LAN YENGENE! NE YENGESİ?” diye
