Zor da olsa, kendimi geriye çekip odaya attım. Kapıyı hızlıca kapattım, nefesim düzensiz, kalbim yerinden çıkacak gibi. Yavaş yavaş duvara yaslandım, gözlerimi kapattım. Heyecan ve korku… birbirine karışmıştı.
“Kendime hâlâ inanamiyorum,” diye fısıldadım kendi kendime, “niye bu kadar heyecanlandım. Yok yok iyice azdım.”
Kalbim hâlâ deli gibi çarpıyor, ellerim titriyor. Ama bir yandan da… Miran’la aramdaki o baskı, o yakınlık, istemsizce bedenimde ve zihnimde yankılanıyordu. Belki de hiç bu kadar fark edilmemiş, bu kadar yoğun hissedilmemiştim.
Yatağa geçtim, ama aklımdan az önceki anlar ve Miran’la yaşadığım ilk öpüşme ve az önce olanlar bir türlü silinmiyordu. Az kalsın yine öpüşüyorduk. Bundan sonra da Miran’ı kim tutabilir? Kalbim hâlâ deli gibi çarpıyor, bedenim istemsizce hâlâ o sı
