Telefonu kapattım, ellerim titriyordu. Sessizlik boğucu gibiydi. Başımı kaldırdım, gözlerim Miran’a dikildi.
“Seni duydum.”
Miran gerildi. “Ne duydun?”
“Az önce Emir’e söylediklerini. Ben senin sevdiğin kadın değilim. Biz birbirimizi sevmiyoruz. Bana güvenmemenin bahanesi yok.”
Miran baktı, sustu.
“Niye susuyorsun? Daha önce bana ‘kanımdan birinin ihaneti’ dedin. Kim ihanet etti sana?”
Miran yüzünü çevirdi. “Seni ilgilendirmez. Karışma.”
Öfkeyle ayağa fırladım. “Beni ilgilendiriyor! Niye böyle davranıyorsun?”
Miran elini kaldırdı, susturdu. “Yeter! Bu konuyu kapat. Sen burada kalacaksın. Gerisine karışma.”
Tam o sırada Emir kapıyı açtı, nefes nefese:
“Miran! Dışarıda bir araba var.”
Miran’ın yüzü karardı. “Kim ? Plakayı gördün mü?”
“Yarım yamalak… ama kızın abilerinden biri ola
