LYRA
Tahimik ang mansion.
Mas tahimik kaysa sa penthouse.
Mas tahimik kaysa sa elevator kanina.
Mas tahimik kaysa sa utak ko... which is saying a lot.
Ang laki ng bahay.
Ang laki ng hagdan.
Ang laki ng chandelier.
Ang laki ng ego ng lalaking naghatid sa’kin dito, at hindi lang pala niya hinatid dahil dito rin siya tumuloy.
Magkasama kami ngayon sa iisang bahay, temporary lang daw.
Pero habang naglalakad ako sa hallway papunta sa dating kwarto ko, ramdam ko pa rin ang presensya ng daddy ko dito. Parang may multo ng authority sa bawat sulok.
Huminto ako sa harap ng pinto.
For a second… hindi ko gustong pumasok.
Because once I settle in here, this becomes real.
Binuksan ko ang pinto.
Pareho pa rin.
The cream walls.
The long curtains.
The wide bed.
The vanity na dati kong pi
