My Ninong's Neglected Wife: Anara

CHAPTER 5 - The Engagement

This is a dinner date—at halatang pinaghandaan talaga ni Anara.

Siya mismo ang nag-organize ng buong evening, from the venue down to the smallest details, making sure it would be perfect just for the two of them.

Malapit na ang 20th birthday ni Anara, kaya Ulysses couldn’t help but wonder why tonight felt unusually extravagant.

The setup was too grand, too polished… almost as if there was a deeper reason behind all of it.

Medyo sobra ang pagka-elegante, medyo too much ang preparation… para bang may deeper reason behind everything.

But he chose not to question her. Instead, he simply allowed Anara to have the night exactly the way she wanted.

Pinagbigyan niya ang gusto ni Anara—this was clearly important to her.

Now, sitting across from her under the soft, warm lights of the room, Ulysses found himself noticing every little thing—especially the way Anara smiled. It was sweeter than usual, almost glowing, like she was holding back a secret excitement.

Anara was exceptionally sweet that night

Habang tumatagal ang dinner, lalo lang nakikita ni Ulysses ang kakaibang kilos ni Anara.

He couldn’t help but feel a little pity for her—hindi dahil mahina siya, kundi dahil obvious na sobrang effort ang ibinuhos nito para sa gabing iyon.

Nasa isang exclusive hotel sila, isang lugar na hindi basta-basta pinipili ni Anara kung ordinaryong dinner lang ang pakay. Alam niyang may pakulo ang dalaga. Something planned. Something she desperately wanted to be perfect.

Pero hindi na iyon binigyan ng kulay ni Ulysses. Hinayaan niya na lang si Anara. He let her enjoy the moment.

Si Anara naman, parang kid in love. She was unusually talkative—masayahin, animated, halos hindi maubos-ubos ang kuwento.

Paulit-ulit niyang binabanggit na pagdating ng 20th birthday niya, she wants everything to be very special. Parang may gustong ipahiwatig, pero hindi niya masabi nang diretso.

Habang nagkukuwento, humahawak-hawak pa siya sa kamay ni Ulysses, minsan ay sa braso, at paminsan-minsan ay kumakapit pa sa balikat nito. May pagka-flirt siya—subtle sa iba pero halatang-halata kay Ulysses. Para bang gusto niyang ipakita na kanila lang ang mundo ngayong gabi.

At higit sa lahat, may aura si Anara na parang… pag-aari niya si Ulysses. Na para bang hindi niya hahayaang may ibang tumabi, humawak, o humingi ng atensiyon nito.

Pagkatapos ng dessert, bigla na lang siyang tumayo at tumabi kay Ulysses. Walang pasabi, she leaned closer, placed her hand on his chest, at hinalikan siya sa labi—soft pero may halong claim.

At bago pa makabangon ang utak ni Ulysses para intindihin ang nangyayari…

FLASH.

May biglang kumuhang litrato.

Napakurap si Ulysses, agad na napatingin sa direksyon ng camera. Nagulat siya—hindi niya inaasahan.

Samantalang si Anara, instead of panicking, ngumiti lang nang parang… eksakto sa plano niya ang nangyari.

At doon lalo nang kumabog ang dibdib ni Ulysses—hindi sa kilig, kundi sa kaba.

Something was definitely off.

Bago pa niya maitanong kung ano ang nangyayari, mabilis na bumalik si Anara sa tabi niya, nakahawak pa rin sa braso niya as if nothing unusual happened. Pero ang ngiti niya… iba. Parang may halong victory. Parang matagal na niyang hinihintay ang eksaktong sandaling iyon.

“Don’t worry,” bulong ni Anara habang mahinahong inaayos ang buhok niya, “I handled everything.”

Handled?

Mas lalo tuloy naguluhan si Ulysses.

Nilingon niya ulit ang direksyon kung saan nanggaling ang camera, pero wala na ang kumuha. Parang naglaho. Parang scripted ang lahat.

“Anara… sino ’yon?” sa wakas ay tanong ni Ulysses, pilit pinapanatili ang kalma sa boses niya.

Ngunit bago pa makasagot ang dalaga, ngumiti siya nang mas malambing—pero may bahid ng possessiveness.

She held his hand, intertwining their fingers as if sealing something.

“Soon, Ulysses,” she whispered, her voice soft but strangely certain, “everyone will know. You’ll see.”

A cold feeling slid down Ulysses’ spine.

“Everyone will know” what exactly?

Nag-iwas siya ng tingin, pero si Anara, nakatitig lang sa kaniya, halos hindi makapaniwalang katabi niya ang lalaking mahal na mahal niya.

At habang tahimik nilang hinihintay ang waiter para sa final wine serving, napansin ni Ulysses ang phone ni Anara sa mesa—naka-light up, may bagong notification, at naka-preview ang message:

“Got the shot. Perfect. Posting as planned.”

Tumigil ang mundo ni Ulysses for a split second.

Posting?

Shot?

Planned?

Dahan-dahang tumingin siya kay Anara, pero ang dalaga, nakangiti pa rin—masaya, kampante.

The entire night looped in his mind long after he went home.

At kahit ilang beses niyang subukang i-dismiss ang doubts niya, bumabalik pa rin—

THE DAY OF ANARA’S BIRTHDAY

Dumating ang araw ng ika-20 birthday ni Anara.

At gaya ng inaasahan, nalate si Ulysses. —but Ulysses arrived catching his breath.

At pagpasok niya sa venue, agad niyang napagtanto na ibang level talaga ang “birthday celebration” ni Anara.

It was extravagant. Lavish. Over the top.

The moment he stepped inside the hall, he was greeted by luxury everywhere.

Sa gitna ng napakalawak na function hall, isang chandelier ang nakasabit—so massive it looked almost the size of a car—scattering soft golden light across the entire room.

Everything shimmered, everything sparkled.

It wasn’t just a birthday party.

It was a full-blown spectacle.

Iba ito sa dating dumaan na birthday celebration ng dalaga.

Every table was decorated with imported flowers, gold-trimmed plates, and personalized name cards.

May live orchestra pa, playing soft music na parang pang-royalty ang ambiance.

Guests were high-profile—business partners, celebrities, politicians.

This wasn’t just a birthday.

This was a statement.

At sa harap, nakatayo si Rafael Montecarlo—ang kilalang billionaire businessman, at ama ni Anara. Mas lalo siyang intimidating kapag naka-formal suit, hawak ang mic, ready for his speech.

“Thank you for coming to celebrate this special day of my daughter,” malumanay pero authoritative ang tono ni Rafael.

Everyone listened. Tahimik. Respectful.

Pagkatapos ng maikling mensahe, ngumiti si Rafael at tinawag ang kanyang anak.

“Anara, sweetheart, come here.”

At nang lumabas ang dalaga, halos lahat napatingin.

She looked glowing—elegant, radiant, parang bride sa isang grand entrance.

Bakas sa mukha niya ang saya.

Yung saya na parang matagal nang pinaplano, matagal nang gustong ilabas.

Pagkuha niya ng mic, ngumiti siya sa mga bisita.

“Thank you po sa lahat ng nandito ngayon… I’m really happy to spend my twentieth birthday with all of you.”

Palakpakan.

Ngumiti ulit siya—pero this time, iba ang kinang ng mata niya.

“But my birthday is not the only celebration tonight…”

Nagkatinginan ang mga tao.

May mga narinig na bulungan.

Bakit may another celebration?

Pinutol ni Anara ang suspense with a bright, triumphant smile.

“My birthday is also… an engagement party.”

Nagkagulantang ang crowd.

Nag-ingay ang buong hall—may nagulat, may napa-OMG, may palakpakan agad.

Grand. Unexpected. Shocking.

Pero higit sa lahat…

Stunned si Ulysses.

Nanigas sa kinatatayuan niya.

Hindi makapaniwala.

Para siyang binuhusan ng malamig na tubig.

Engagement?

At bago pa siya makagalaw, nakapagtatakang confident si Anara habang nakatingin sa kanya.

Then, with all eyes on her, she raised her hand and called:

“Ulysses… come here.”

Parang huminto ang music.

Parang huminto ang mundo.

Lahat ng bisita, sabay-sabay lumingon sa kanya.

At buong tapang—at buong pag-aari—ngumiti si Anara at sinabi:

“This is my engagement party… with Ulysses.”

Halos lahat ng tao sa party ay nag-react—may nakangiti, may napatingin sa kanya, may nagulat.

Si Ulysses… stunned. Parang tumigil ang mundo niya sa isang segundo. Hindi siya makapaniwala, hindi niya alam kung anong sasabihin o gagawin.

Nagpalakpakan ang crowd, halatang nagulat pero nasisiyahan sa announcement.

Parang alon lang si Ulysses—napapatangay sa agos ng excitement sa paligid, hindi makagalaw, hindi makasabi ng kahit ano.

Lumapit si Rafael, ama ni Anara, sa kanya at ngumiti.

“Congrats, Ulysses. I never thought it would happen like this,” sabi niya, halatang proud pero may halong amusement.

Akala ng lahat sa paligid—mga bisita at mga kaibigan—na sinurprise sila ni Ulysses at Anara.

Pero sa katotohanan, si Ulysses ay walang kaalam-alam.

Siya mismo, nakatayo lang doon, stunned, habang ang crowd ay patuloy na nag-e-expect na magsalita siya.