My Ninong's Neglected Wife: Anara

CHAPTER 13 - Apoy

Nang biglang—

“What happened here?!”

Napapitlag sina Anara at Liam.

Sabay silang napalingon.

Si Ulysses.

Nakatayo ito ilang hakbang ang layo, bakas ang gulat at pagkainis sa mukha.

Agad napalayo si Anara kay Liam.

Napatahimik ang dalawa.

Si Anara ang unang nagsalita.

“N—nadulas ako sa gilid ng pool,” pilit niyang paliwanag, iniiwas ang tingin. “Nawalan ako ng balanse. Buti na lang… dumating si Liam.”

Napakunot ang noo ni Ulysses.

“Anong ginagawa mo rito sa pool sa ganitong oras?” mariin niyang tanong. “Alas-dos na ng madaling araw, Anara.”

Hindi na sumagot si Anara.

Hindi niya sinabi ang totoo. Hindi niya binanggit ang bigat, ang galit, ang lungkot na nagtulak sa kaniya roon.

Tahimik siyang tumayo.

Basang-basa ang suot niyang nighties habang naglakad siyang mabilis pabalik sa loob ng bahay—hindi na siya lumingon.

Nanatili si Liam sa kinatatayuan niya.

Basang-basa rin.

Huminga nang malalim si Ulysses bago tumingin sa kaniya.

“Salamat, Liam,” sabi nito, mas mababa na ang tono. “Pasensiya ka na sa Tita Anara mo. Masyado talagang madrama ang babaeng ’yan.”

Ngumiti si Liam—isang pilit at maikling ngiti.

“Walang anuman po, Ninong,” sagot niya.

Pero habang papalayo si Ulysses, nanatili si Liam sa tabi ng pool.

Tahimik.

At sa isip niya, malinaw ang isang bagay,

ang init na muntik nang sumiklab…

Pumasok na rin si Liam sa loob ng bahay, deretso sa silid niya.

Habang naglalakad sa pasilyo, nadaanan niya ang silid nina Ninong Ulysses at Tita Anara niya. Mula sa likod ng pinto, naririnig niya ang muling pagtatalo ng dalawa—mahinang boses lang ang naririnig niya.

Hindi na siya tumigil.

Dumeretso na siya sa silid niya.

Pumasok siya sa sariling kwarto at dumiretso sa banyo. Binuksan ang ilaw, isinara ang pinto, at hinayaang bumagsak ang mga basang damit sa sahig ng banyo.

Binuksan niya ang shower.

Dumaloy ang malamig na tubig sa katawan niya, parang sinusubukang patayin ang init na ayaw magpaawat.

Pero kahit anong lamig, bumabalik pa rin sa isip niya ang nangyari kanina—

ang sandaling iniahon niya si Anara mula sa tubig,

ang bigat at lambot ng pagkakahawak,

sa katawan nito ang titig na muntik nang magbunsod ng isang maling hakbang.

“Puta—!” mahinang mura niya sa sarili, sabay pikit.

Huminga siya nang malalim.

Napatingin siya sa alaga niya. Tayong tayo na naman ito.

Napahawak siya rito.

At sinimulan na namang himasin ang alaga.

"Ahhhhhh! Ang sarap.....Ohhhhh! Puta!"

Nasa isip niya na naman si Anara.

Malinaw sa isip niya na kulang lang sa atensiyon si Anara. At hindi ito na pupunan ng ninong Ulysses niya.

Napangiti si Liam.

Sarap na sarap siya sa pagsalsal ng alaga niya. ".....Tita Anara, kung hindi nabibigay ni Ninong ang kaligayahan na gusto mo.....ako magbibigay sayo...."

Hanggang sa sumirit ang t***d niya sa pader ng banyo.

"Ahhhhh! Tita Anara, tangina! Sigurado akong titirik ang mga mata mo!"

Pinatagal niya ang paliligo hanggang sa humupa ang init na nararamdaman niya.

Nang sa wakas ay huminga siya nang mas malalim, pinatay niya ang shower.

Sa gabing iyon,

may apoy na nasindihan si Liam.

At hindi iyon basta mapapatay ng malamig na tubig lang.

KINABUKASAN

Nagising si Liam sa malakas na katok sa pintuan ng silid niya.

“Sir Liam… Sir Liam, gising na po.”

Si Maritess, ang katulong.

Napamulat si Liam at agad umupo sa kama, bahagyang nalilito pa. Sumulyap siya sa orasan—umaga na pala.

“Sir Liam,” dugtong ni Maritess mula sa labas, “nakahanda na po ang almusal. Hinihintay na po kayo ng ninong ninyo sa breakfast.”

Napabuntong-hininga si Liam.

“Sige po, Maritess,” sagot niya. “Bababâ na po ako.”

Tahimik na bumangon si Liam.

Ngunit kahit bagong araw na, nananatili pa rin sa isip niya ang nangyari kagabi—

Nagbihis na si Liam at inayos ang sarili bago tuluyang bumaba.

Pagdating niya sa dining area, naroon na sina Anara at Ulysses.

Naglalakad si Maritess paikot sa mesa, maingat na nagsi-serve ng pagkain—kape, tinapay, prutas, at mainit na ulam.

Nakapwesto si Ulysses sa dulo ng mesa, diretso ang upo, seryoso ang mukha habang nakatitig sa cellphone niya.

Sa gilid naman, katabi ng upuan niya, si Anara.

May bakas ng puyat sa mga mata. Hindi siya agad tumingin kay Liam.

Umupo si Liam sa tapat ni Anara.

Nagtagpo ang mga mata nila—sandali lang, pero sapat para bumalik ang alaala ng nagdaang gabi.

Mabilis na ibinaba ni Anara ang tingin.

Si Liam naman ay napalunok at umayos ng upo, pilit inaalis sa isip ang init na muling sumisilip.

“Good morning,” basag ni Ulysses sa katahimikan.

“Good morning po, Ninong,” sabay na sagot ni Liam.

Tumango lang si Anara, hindi nagsalita.

Nagpatuloy ang pagkain sa katahimikan.

Ang tunog ng kubyertos ang tanging maririnig. Paminsan-minsan ay napapatingin si Liam kay Anara—sa kamay nitong mahigpit na hawak ang kutsara, sa paraan ng pag-iwas niya ng tingin.

“Salamat ulit kagabi,” biglang sabi ni Ulysses kay Liam, hindi tumitingin sa kaniya. “Buti na lang at nandoon ka.”

“Wala po ’yon,” sagot ni Liam.

Sumulyap si Anara kay Liam sa pagkakataong iyon.

Muling bumalik ang katahimikan.

Biglang nagsalita si Ulysses, binasag ang katahimikan.

“Liam,” sabi niya habang pinupunasan ang bibig, “isasama kita mamaya sa airport. Para ma meet mo na ang team mo. And then deretso na ko sa flight ko papuntang U.S.”

Tumango si Liam. “Sige po, Ninong.”

Tahimik lang si Anara.

Hindi siya tumingin kanino man. Dahan-dahan lang siyang kumakain, parang malayo ang isip.

Samantala, lumapit si Maritess kay Liam dala ang pitsel.

“Juice po, Sir Liam,” masiglang sabi nito habang pinupuno ang baso. “Orange juice po. O gusto n’yo pa po ng ibang juice?”

Napangiti si Liam. “May iba pa ba?”

Napahagikhik si Maritess. “Meron po, juice ko. Kakatasan niyo lang ako. Medyo malapot lang po."

Napatingin si Ulysses sa dalawa, bahagyang nagtaas ng kilay.

“Maritess,” sabi niya, seryoso ang boses, “tama na ’yang kalandian mo. Gusto mo pigain kita ng pinong pino para hindi lang katas maubos sayo kundi pati na rin yang dugo mo?!"

"Ay, Sir Ulysses naman. Binibiro ko lang si Sir Liam."

"Get lost!" Sigaw ni Ulysses sa katulong.

"Ay, ito na po, maglalaho na po ako!" Tumakbo na palabas ng dining area si Maritess.

Napatawa lang si Liam.

"Umandar na naman ang kapilyahan niyan ni Maritess. Pasensiya ka na Liam. Palabiro lang yun." Kumindat sa inaanak.

Napadako ang tingin ni Liam kay Anara. Na kanina pa tahimik.

Tumayo na si Ulysses. Humalik sa pisngi ni Anara. Hindi pa rin ito umimik.

"I'll be ready upstairs. Liam. Mag-ready ka na rin after mo magbreakfast."

Saka naglakad na ito paakyat ng hagdanan.

Nang wala na si Ulysses.

Nanatili pa ring tahimik si Anara.

Nakatitig si Liam sa kaniya.

Tumikhim. "Ehmm!" Ibig sabihin may tao sa harapan niya.

Napatingin si Anara kay Liam.

Ang mga mata ni Liam ay mapanukso.

Hindi inaalis ang mga tingin kay Anara.

"What?" Mahinang sambit ni Anara.

"Lonely?" Balik ni Liam.

Anara rolled her eyes. "It's not your business."

Ngumiti si Liam—hindi nawala ang pilyong kislap sa mga mata.

Sa ilalim ng mesa, dahan-dahan niyang iniabot ang paa niya hanggang sa tumama sa binti ni Anara.

Nagulat si Anara.

Napapitlag siya nang maramdaman ang haplos ng paa na hindi inaasahan. Uminit ang pisngi niya habang nakatingin kay Liam.

Mapanukso ang mukha nito, parang alam na alam ang epekto.

Lalo pang idinikit ni Liam ang binti niya sa kaniya, kunwari’y walang nangyayari.

“What are you doing?” bulong ni Anara, mariin.

“To make you happy,” sagot ni Liam, halos pabulong din.

Napakunot ang noo ni Anara. “Stop it.”

Pero may pag-aalinlangan sa boses niya—hindi buo ang pagtanggi.

Ngumiti si Liam, mas pilyo. “Okay,” sabi niya—pero hindi agad umatras.

Sa halip, dahan-dahan niyang inalis ang paa, sinasadya ang bawat sandali, bago tuluyang bumitaw.

Huminga nang malalim si Anara. “You’re impossible.”

“Maybe,” sagot ni Liam. “But you noticed.”

Tumayo si Anara, inayos ang sarili. “I’m done.”

Naglakad siya palayo, hindi na lumingon.

Nanatiling nakaupo si Liam, bahagyang napangiti—alam niyang may hangganang hindi dapat lampasan, pero alam din niyang may apoy na nasindihan niya kay Anara.