46. ORHAN'IN ZOR GÜNÜ...
ALTAY'IN AĞZINDAN... Orhan abi içeri girdiğinden bu yana yarım saat geçmişti. Ne zaman çıkacaktı acaba? Ben de Umay'ı görmek istiyordum ve inanın saniyeler boyu süren mesafeler ruhumu sıkıştırıyordu. Koridorda gezinirken kapı açıldı ve Orhan abi yıkık vaziyette dışarı çıktı. Öyle üzülmüştüm ki ona... Yıllardır aynı yastığı paylaştığı eşi tarafından uğradığı ihanet dağ gibi adamı yıkık, harabe bir eve çevirdi. İso'nun yaptıklarını sindiremeden Beril çıkınca koca bir enkaza dönüştü. Görmek istiyordum fakat Orhan abiden çekiniyordum. Öfkesinin ilgi merkezi hâline gelmek istemiyordum. Odadan çıktı, kenardaki sandalyenin üstüne oturdu. Gözlerinden aşağı süzmüş olan yaşları kuru bir iz bırakmıştı yüzünde. O canlı, dimdik adam gitmiş, yerine dokunsalar ağlayacak küçük çocuk gelmişti. Yerimd
- Writer
